Το μεγάλο παιχνίδι

Σε όλα τα σημαντικά παιχνίδια στην ζωή χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Η ισοπαλία είναι αδιάφορη. Η ήττα δεν είναι αποδεκτή.Αλλά κανείς δεν μπορεί να την αποφεύγει για πάντα. Στο μεγάλο παιχνίδι της ζωής ωστόσο, η ήττα δεν μπορεί να διαρκεί πολύ, ακριβώς γιατί ο διαθέσιμος χρόνος είναι πεπερασμένος. Το μεγάλο παιχνίδι της ζωής λοιπόν, χρειάζεται δύο για να λειτουργήσει και ένα ψεύδος για να διαιωνιστεί.

• Χρειάζεται κάποιον που να θέτει τους κανόνες. Οι κανόνες είναι σχετικά απλοί, ώστε να συνάδουν στον εμπνευστή τους. Τους κανόνες τους θέτουν συνήθως, το κράτος, η εκκλησία, η κυβέρνηση, το δίκαιο, η αστυνομία, το κεφάλαιο. Πρόκειται για την θεσμική ενότητα κυριαρχίας, που εκφράζει το φορτίο της πολιτικής εξουσίας. Ο βασικός κανόνας είναι ότι δεν μπορείς να παραβείς κανένα κανόνα που απορρέει από τον βασικό κανόνα.......

συνεχίστε The Radical Marxism Project

Read more »

Βρώμικες λέξεις μόνο αυτές έχουν σημασία

Υπάρχουν λέξεις καθαρές, αμόλυντες, καλοφτιαγμένες. Λέξεις που προσπαθούν να μιλήσουν και τελικά δεν αρθρώνουν ούτε φθόγγο. Λέξεις όπως προοδευτικός, δημοκράτης, αριστερός. Ας μείνουμε στην τελευταία. Αριστερός : μια λέξη που δεν σημαίνει τίποτα. Μια λέξη που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο καθένας. Μια λέξη που μπορεί να την πει ο Τσίπρας η ακόμα και ο τελευταίοςέρπων συριζαίος που ψάχνει μια ήσυχη βολική γωνιά, στο καθεστώς της αριστερής κυβέρνησής του.

Αριστερός. Μια λέξη που μοιάζει καθαρή, θετική. Είναι όμως μια λέξη μπάσταρδη, που μοιάζει στις μπάσταρδες λέξεις της εξουσίας. Στις μπάσταρδες ιδέες της αριστερής διακυβέρνησης. Στις ιδέες που μεταβάλλονται κατά την φορά του ανέμου του περίφημου πολιτικού ρεαλισμού. Γιατί οι αριστεροί χαρτογιακάδες έχουν ειδική σχέση με τον ρεαλισμό. Δηλαδή με τον οικονομικό ρεαλισμό που συνάδει στην εξυπηρέτηση των δικών τους ταξικών συμφερόντων.

συνεχίστε The Radical Marxism Project

Read more »

Η κυβέρνηση της αριστεράς ξεπουλάει και την Εγνατία οδό

Η Εγνατία οδός στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο, δηλαδή στους εργαζόμενους της χώρας, 6,5 δισ. ευρώ. Παραχωρείται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιώτες για 100 εκατομμύρια ευρώ, με δικαίωμα εκμετάλλευσης για 40 έτη ! Πρόκειται για εξευτελιστικό αντίτιμο αν αναλογιστεί κανείς ότι τα ετήσια έσοδα για το κράτος από την εκμετάλλευση της οδού είναι 50 εκατομμύρια ευρώ !

Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπουλάει την Εγνατία για ένα ποσό -100 εκατομμύρια- που μπορεί να αποκομίσει το κράτος μόλις σεμόλις δύο έτη. Ακόμα και με τη λογική του δικού τους κράτους,ενός κράτους που εξοβελίζει κάθε κοινωνική παροχή, και μετατρέπεται σε κατασταλτικό και φορολογικό μηχανισμό, μια τέτοια συμφωνία είναι απλά εξευτελιστική.

συνεχίστε The Radical Marxism Project

Read more »

Το λυκόφως της Μέρκελ, στο λυκαυγές του ευρωπαϊκού φασισμού

Η πρόσφατη ήττα της Μέρκελ στις τοπικές εκλογές του Βερολίνου δεν είναι απλά η ήττα μιας πολιτικής που έχει κουράσει ή απογοητεύσει την γερμανική κοινωνία. Το σημαντικό είναι ότι πρόκειται για μια διττή ψήφο που αρνείται το μοντέλο διακυβέρνησης της Μέρκελ και αποφαίνεται ταυτόχρονα θετικά, σε ένα υπόδειγμα πολιτικής εξουσίας που στηρίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες :

• Στην περαιτέρω ένταση του αστυνομικού κράτους

• Στα κλειστά εθνικά και ευρωπαϊκά σύνορα για τους πρόσφυγες και μετανάστες

συνεχίστε...... The Radical Marxism Project

Read more »

“Άνθρωποι και ποντίκια” : Τα λησμονημένα παιδιά της Αμυγδαλέζας

Η συνήθεια είναι αποτρόπαια κατάσταση.Ειδικά η συνήθεια που γίνεται νοσηρή κανονικότητα. Κάπως έτσι εξελίσσεται η κατάσταση με τους πρόσφυγες, καθώς με γεωμετρική πρόοδο γίνεται η φτώχεια και η δυστυχία, αναπόσπαστη πλευρά μιας αβίωτης ζωής.

Στην αρχή οι πρόσφυγες ήταν ένα σημαντικό ανθρωπιστικό ζήτημα, τότε που η Ελλάδα είχε ακόμη “ανθρωπιστική κρίση”, γιατί τώρα έχει “δίκαιη ανάπτυξη”. Στην συνέχεια έγιναν ένα σημαντικό οικονομικό ζήτημα και άρχισε η ακατάσχετη ροή κονδυλίων προς τις διάφορες ΜΚΟ που στηνόντουσαν με fast track διαδικασίες. Αμέσως μετά εξελίχθηκαν σε σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα μια νοσηρή κατάσταση να μετατραπεί έλλογα, σε νοσηρό εξάρτημα μιας νοσούσας ζωής......................

συνεχίστε #MARXISM

Read more »

Τα κανάλια του καθεστώτος

Ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες ήταν ένα κακοστημένο κυβερνητικό παιχνίδι αναδιανομής της πίτας των τηλεοπτικών συχνοτήτων και αναπροσαρμογής των όρων ηγεμονίας μεταξύ πολιτικής και οικονομίας. Το καινούργιο πολιτικό προσωπικό που αποπειράται να εδραιωθεί εντός του κρατικού μηχανισμού, χρειάζεται -και αυτό είναι λογικό- φίλια μέσα προπαγάνδας της πολιτικής του αφήγησης, εκτός της κρατικής τηλεόρασης που αποτελεί σημαντικό μέσο, αλλά δεν μπορεί να διαδραματίσει με απόλυτη επάρκεια αυτόν τον ρόλο.

Άλλωστε στον καπιταλισμό η σχέση πολιτικής και οικονομίας , είναι μια δυναμική σχέση εναλλασσόμενης ηγεμονίας, αναφορικά με τις μορφικές εκφράσεις της καπιταλιστικής κυριαρχίας –αν και- μόνο για αυτές. Καθώς το βασικό φορτίο της κυριαρχίας παραμένει αμετάβλητο και αλώβητο, από τις όποιες μεταβολές στους τρόπους και στις μεθόδους διαχείρισής της.

Με αυτή την έννοια, μια κυβέρνηση που έχει απολέσει την όποια λαϊκή υποστήριξη και ανοχή κατείχε για κάποιο χρονικό διάστημα, είναι βέβαιο ότι χρειάζεται διαμεσολαβημένους διαύλους επικοινωνίας για να περάσει το μήνυμα, ότι συνιστά την καλύτερη δυνατή επιλογή κυβερνητικής διαχείρισης. Καθώς όποιος πραγματικά πιστεύει ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού και ειδικά του ελληνικού υποδείγματος καπιταλισμού, μπορεί να υπάρξει διάρρηξη της διαπλοκής πολιτικής και οικονομίας και η δημοκρατία να επικρατήσει στον χώρο της πληροφορίας και των ΜΜΕ, είναι είτε ολοσχερώς αδαής, είτε παχυλά αμειβόμενος -παρατρεχάμενος- του συστήματος......

συνεχίστε #MARXISM

Read more »

Για την απομάγευση της “κυβερνώσας αριστεράς”

Όμοροι πολιτικοί χώροι η σοσιαλδημοκρατία και η “αριστερά” που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποφάνθηκε ο Νίκος Παππάς αναφερόμενος στην συμμετοχή τουΑ.Τσίπρα στην συνάντηση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών, πληγώνοντας την αριστερή ψυχή των αμετανόητων ανανεωτικών, που περνούν τις νύχτες τους, αναπολώντας με νοσταλγία την “’Άνοιξη της Πράγας” ή το βράδυ που έπεσε το “τείχος του αίσχους” μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας.

Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση, και ακούν στα κρυφά ομιλίες του Λεχ Βαλέσα. Αλλά αυτοί ήταν πάντα ανίατη περίπτωση, ακόμη και πριν την εποχή της“κυβερνώσας αριστεράς”.Πρόκειται για αυτούς, που δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι η περίφημη “κυβερνώσα αριστερά” ,σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού, δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε φυσικά κυβερνώσα.

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Ο μαρξισμός, η κοινωνιολογία και η θεωρία του κράτους στον Πουλαντζά

Ι. Εισαγωγή

Οι πολιτικές εξελίξεις τα τελευταία δέκα χρόνια οδήγησαν σε μια πολύ αξιόλογη ανανέωση του ενδιαφέροντος στη μαρξιστική οικονομική και πολιτική ανάλυση και σε μια συντεταγμένη προσπάθεια να αναζωογονηθεί η μαρξιστική θεωρία ως επαναστατική δύναμη. Η τάση αυτή εστιάστηκε στην προσπάθεια ανάπτυξης μιας μαρξιστικής κριτικής του σταλινικού και του μετασταλινικού αναθεωρητισμού. Οι υλικές της προϋποθέσεις είναι αφ’ ενός, το τέλος του μακρού κύματος μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης και η επανεμφάνιση της καπιταλιστικής κρίσης, και αφ’ ετέρου, η ανάπτυξη της αντίστασης της εργατικής τάξης στην κυριαρχία του κεφαλαίου ανεξάρτητα από τα ορθόδοξα Κομμουνιστικά Κόμματα.

Αυτή η μαρξιστική αναγέννηση λαμβάνει χώρα σε συνθήκες που την καθιστούν εξαιρετικά ευάλωτη στην ενσωμάτωση στα πλαίσια αναφοράς της αστικής ιδεολογίας. Από τη δεκαετία του 1930, η μαρξιστική θεωρία κυριαρχείται, θετικά ή αρνητικά, από τον επίσημο μαρξισμό των ορθόδοξων Κομμουνιστικών Κομμάτων (στον οποίο θα αναφέρομαι ως «δογματισμό»). Οι μαρξιστές που δεν ήταν πρόθυμοι να υποταχθούν στον δογματισμό δεν ήταν ωστόσο ικανοί να τον αμφισβητήσουν. Η περίοδος του ψυχρού πολέμου και η απουσία ανεξάρτητης αντίστασης της εργατικής τάξης στο κεφάλαιο σήμαινε ότι δεν υπήρχε βάση στην οποία να μπορεί να στηριχτεί μια τέτοια αμφισβήτηση.

Η ανεξαρτησία αυτού του μαρξισμού συντηρήθηκε από την απόσπαση της προσοχής του από τα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα. Ο μαρξισμός αυτός χαρακτηρίστηκε από την προσπάθεια να εξηγήσει την καταφανή σταθερότητα της αστικής κυριαρχίας μέσω της αναφοράς σε ιδιαίτερες όψεις του εποικοδομήματος που διέφεραν από χώρα σε χώρα, συγκροτώντας έτσι διάφορες εθνικές σχολές «δυτικού μαρξισμού». Οι τελευταίες βασίστηκαν έντονα σε δάνεια από τις κυρίαρχες αστικές πολιτισμικές θεωρίες στις διάφορες χώρες. Οι «μαρξιστικές» εναλλακτικές στον δογματισμό απέφυγαν συστηματικά τα βασικά θεωρητικά ζητήματα που θα εγείρονταν από οποιαδήποτε άμεση αμφισβήτηση του δογματισμού (Anderson, 1976).

Η εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης και η συνεπακόλουθη ανάπτυξη πολιτικών εναλλακτικών στον αναθεωρητισμό δημιούργησε νέες συνθήκες για τη μαρξιστική θεωρία. Οι συνθήκες αυτές υπαγορεύουν μια επιστροφή στα θεμέλια του μαρξισμού, στη γενικότητα των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, και στη σύγκρουση με τη δογματική ορθοδοξία. Παρ’ όλα αυτά, η καινοφάνεια των συνθηκών αυτών παραπέμπει επίσης σε μια αδυναμία του σύγχρονου μαρξισμού. Ελλείψει μιας μαρξιστικής κριτικής του δογματισμού, η κριτική αυτή

μονοπωλήθηκε από διάφορες μορφές της αστικής ιδεολογίας, και κυρίως της αστικής κοινωνιολογίας.

συνεχίστε #MARXISM

Read more »

Τουρκία: Η αποτρόπαια αποκάλυψη της καπιταλιστικής δημοκρατίας

Η υποταγή, η ήττα και η ενσωμάτωση στον σύγχρονο καπιταλισμό δεν επιβάλλεται, δρομολογείται. Ακόμη περισσότερο, επιβάλλεται ακριβώς γιατί δρομολογείται ως μια φυσική κατάσταση κυριαρχίας, όπου οι εκμεταλλευόμενες τάξεις αδυνατούν να στοχαστούν και να φανταστούν την πολιτική ιδιοσυστασία τους σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, εκτός του σκαριφήματος που συνιστά το καπιταλιστικό πλέγμα εξουσίας.

Αυτή την εγγενή ροπή που κληροδοτεί ο καπιταλισμός στις μάζες των υπηκόων του, την γνωρίζουν άριστα οι διάφοροι “αριστεροί αναλυτές”, που σε οριακά πολιτικά γεγονότα,όπως ήταν η απόπειρα τουπραξικοπήματος στην Τουρκία, “λησμονούν” και συνειδητά αποκρύβουν το γεωπολιτικό και οικονομικό φόντο στο οποίο αποπειράθηκε να πραγματωθεί το πραξικόπημα, ερμηνεύοντας αυθαίρετα τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, την μία του Ερντογάν ως την έκφραση της δημοκρατικής νομιμότητας και τους επίδοξους πραξικοπηματίες ως την ωμή εκφορά του φασισμού και του ολοκληρωτισμού.

Οι νεκροί του Πάρκου Γκεζί έχουν να πουν μια ιστορία

Την ιστορία της περιβόητης δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης του Ταγίπ Ερντογάν. Ας αναφερθούμε λοιπόν στην δημοκρατική νομιμοποίηση. Όχι ως μια γενική φιλοσοφική, η νομική έννοια αποκομμένη από την ροή της πραγματικότητας, αλλά για την δημοκρατική νομιμοποίηση ως συστατική απόρροια της καπιταλιστικής κυριαρχίας.Καταδεικνύοντας τα ειδικά χαρακτηριστικά του πλαισίου αυτής της νομιμοποίησης, στο τουρκικό πολιτικό και οικονομικό υπόδειγμα εξουσίας.

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Rosa Luxemburg-V.I Lenin: Ο διάλογος για τον χαρακτήρα του κόμματος

Οργανωτικά ζητήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας

Πρωτοδημοσιεύτηκε: Die Neue Zeit και Iskra, 1904.

Ένα καθήκον άνευ προηγουμένου στην ιστορία του σοσιαλιστικού κινήματος έχει πέσει στους ώμους της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι το να αποφασίσει για το ποια είναι η καλύτερη σοσιαλιστική πολιτική τακτική σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η απόλυτη μοναρχία. Θα ήταν λάθος να τραβήξουμε μια αυστηρή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κατάστασης στη Ρωσία και αυτής της Γερμανίας στην περίοδο 1879-90, όπου ίσχυαν οι αντισοσιαλιστικοί νόμοι του Βίσμαρκ. Οι δυο καταστάσεις έχουν ένα κοινό- την αστυνομοκρατία. Αλλιώς δεν θα ήταν σε καμιά περίπτωση συγκρίσιμες.

Τα εμπόδια που παρουσιάστηκαν στο δρόμο της σοσιαλδημοκρατίας από την απουσία δημοκρατικών ελευθεριών είναι σχετικά δευτερεύουσας σημασίας. Ακόμη και στη Ρωσία, το λαϊκό κίνημα πέτυχε να ξεπεράσει τα εμπόδια που έθεσε το κράτος. Ο λαός κέρδισε ένα (έστω και επισφαλές) σύνταγμα μέσα από τις ταραχές στους δρόμους. Μένοντας στην πορεία αυτή, ο λαός της Ρωσίας θα πετύχει με τον καιρό ολική νίκη ενάντια στον αυταρχισμό.

Η βασική δυσκολία που αντιμετωπίζει η σοσιαλιστική δράση στη Ρωσία απορρέει από το γεγονός ότι στη χώρα αυτή η κυριαρχία της μπουρζουαζίας είναι καλυμμένη από το πέπλο της απολυταρχίας. Η κατάσταση αυτή δίνει στην σοσιαλιστική προπαγάνδα έναν αφηρημένο χαρακτήρα, ενώ η άμεση πολιτική δράση παίρνει ένα δημοκρατικό-επαναστατικό χαρακτήρα. Οι αντισοσιαλιστικοί νόμοι του Βίσμαρκ έθεσαν το κίνημα μας εκτός συνταγματικών ορίων και αυτό σε μια υψηλά αναπτυγμένη αστική κοινωνία, όπου οι ταξικοί ανταγωνισμοί είχαν ήδη φτάσει σε πλήρη άνθηση στον κοινοβουλευτικό ανταγωνισμό (εδώ, παρεμπιπτόντως, φαίνεται και ο παραλογισμός της τακτικής του Βίσμαρκ). Η κατάσταση είναι διαφορετική στη Ρωσία. Το πρόβλημα είναι το πώς θα δημιουργήσουμε ένα σοσιαλδημοκρατικό κίνημα σε μια περίοδο που το κράτος δεν έχει έρθει ακόμη στα χέρια της μπουρζουαζίας.

Η κατάσταση αυτή έχει αντίκτυπο στην δράση μας, με την έννοια ότι πρέπει να μπολιάσουμε το ρωσικό έδαφος με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Επίσης, με έναν περίεργο και άμεσο τρόπο, μας φέρνει μπροστά στο ζήτημα της οργάνωσης του κόμματος.

Κάτω από συνηθισμένες συνθήκες, όπου δηλαδή η πολιτική ηγεμονία της αστικής τάξης έχει προηγηθεί της εμφάνισης του σοσιαλιστικού κινήματος, η ίδια η μπουρζουαζία ενσταλάζει στην εργατική τάξη τα πρώτα ίχνη πολιτικής αλληλεγγύης. Στο σημείο αυτό, διαβάζουμε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, η ενοποίηση της εργατικής τάξης δεν προέρχεται ακόμη από τη δικιά της λαχτάρα για ενότητα, αλλά έρχεται σαν αποτέλεσμα της δραστηριότητας της μπουρζουαζίας, «…η οποία προκειμένου να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους, είναι υποχρεωμένη να βάλει σε κίνηση το προλεταριάτο…».

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Ο ασιατικός τρόπος παραγωγής και οι ιστορικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του κεφαλαίου

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Ernest Mandel με τίτλο La Formation de la Pansee Economique de Karl Marx που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα γαλλικά το 1967 από τις εκδόσεις Fr. Maspero [Το έργο κυκλοφόρησε και σε ελληνική μετάφραση (με πολλά προβλήματα) ως Ερνέστ Μαντέλ, Γένεση και Εξέλιξη των Οικονομικών θεωριών του Κάρλ Μάρξ, μτφ. Σταύρου Καμπουρίδη, εκδ. Σ. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1975]. Το έργο μεταφράστηκε στα αγγλικά ως The Rormation of the Economic Thought of Karl Marx (Monthly Review Press, New York/London 1971). Η παρούσα μετάφραση έγινε από την παραπάνω αγγλική έκδοση.

Οι λόγοι που μας έκαναν να προχωρήσουμε σε μια νέα μετάφραση και δημοσίευση του κειμένου είναι οι εξής:

i) Το γεγονός ότι η μαρξιστική έννοια του ασιατικού τρόπου παραγωγήςδεν έχει συζητηθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αν και η ερμηνευτική της αποτελεσματικότητα ως μέσου για τη μελέτη και κατανόηση προκαπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών είναι ευρύτερα αποδεκτή μεταξύ πολλών μαρξιστών σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Η διαπίστωση αυτή αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν λάβει κανείς υπόψη του ότι η έννοια αυτή θα μπορούσε, ίσως, να οδηγήσει την έρευνα σε ενδιαφέροντα μονοπάτια αν γινόταν προσπάθεια χρησιμοποίησής της για την ανάλυση του κοινωνικού σχηματισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά την πριν τον 19ο αιώνα περίοδο. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυση απ’ αυτή τη σκοπιά έγινε από τον γνωστό τούρκο μαρξιστή ιστορικό Sencer Divtcioglu στο άρθρο του με τίτλο «Modele economique de la societe ottomane (les XVIe et XVe siecles)» που δημοσιεύτηκε στο La Pensee, τεύχος 144, Απρίλιος 1969, σ. 41-60 (ελληνική μετάφραση του Σπ. Ασδραχά στον συλλογικό τόμο, Η οικονομική δομή των βαλκανικών χωρών στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, Μέλισσα, Αθήνα 1979, σελ.114-131). Ωστόσο μια τόσο ενδιαφέρουσα ιδέα δεν προσέχθηκε όσο ίσως θα της άξιζε από τους περισσότερους έλληνες μελετητές. [Οι μόνες εξαιρέσεις που έχουμε υπόψη μας είναι των Θόδωρου Σταυρόπουλου,Ιστορική ανάλυση του αγροτικού ζητήματος στην Ελλάδα, εκδ. Νέα Σύνορα, Αθήνα 1979, τόμος Α΄, σσ. 175-450, Γιάννη Μηλιού, Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός. Από τον επεκτατισμό στην καπιταλιστική ανάπτυξη,εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1988, σσ. 165-172 και τελευταία του Λύσανδρου Παπανικολάου, Από την βυζαντινή στη νεοελληνική κοινότητα. Εσωτερική ιστορία της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, εκδ. Διογένης, Αθήνα

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Βενεζουέλα: “H μητέρα όλων των μαχών” και ο ανορθόδοξος πόλεμος

γράφει ο Βαγγέλης Γονατάς

Όπως είχε προβλεφθεί, η μιντιακή καμπάνια ενάντια στη Βενεζουέλα έχει χτυπήσει κόκκινο, οι τζίροι έχουν απογειωθεί και όλοι “το παλεύουν” όπως μπορούν. Η Ευρώπη γέμισε ξαφνικά Μαδούρους, ο Ραχόι στην Ισπανία θέλει τον Μαδούρο/Ποδέμος του, ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα τον Μαδούρο/Τσίπρα του και οι υπόλοιποι ότι περισσεύει. Ο δημοσιογράφος παντός καιρού Ιάσων Πιπίνης πραγματοποίησε βαρυσήμαντη αποστολή στη Βενεζουέλα, μετά το βαρυσήμαντο σχετικό βιβλίο του με το οποίο μας είχε ήδη πληροφορήσει για το αποτέλεσμα της μετέπειτα επιτόπιας δημοσιογραφικής του έρευνας. Και τέλος, η Βούλτεψη έμεινε χωρίς αντικείμενο γιατί το κράτος εθνικοποίησε το (βορειοαμερικάνικο) εργοστάσιο κωλόχαρτου της Βενεζουέλας. Με όλα αυτά ανακαλύπτουμε έναν περίεργο λαό στη Βενεζουέλα, έναν λαό που λιμοκτονεί μήνες αλλά δεν πεθαίνει, αλλά και δεν εξεγείρεται κατά του Μαδούρο, παρ ότι έχει παράδοση σε τέτοιες καταστάσεις, να τα κάνει λίμπα (Βλ. εξέγερση Καρακάσο).

Ωστόσο πέρα από αυτές τις μισθοφορικές αποστολές, γεγονός είναι ότι η βενεζολάνικη κοινωνία είναι βαθιά διχασμένη, όπως ήταν πάντοτε, καθώς τόσο η δεξιά όσο και οι Τσαβίστας διατηρούν ισχυρή δύναμη. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού, της διεθνούς και της βενεζολάνικης δεξιάς, σαν αποτέλεσμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και των επιπτώσεων της σε κάθε χώρα. Η Βενεζουέλα αποτελεί τον πρώτο στόχο της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, τουλάχιστον στην αμερικάνικη ήπειρο.

Οι Tσαβίστας και η κυβέρνηση μιλούσαν πολύ πριν την τελευταία φάση της κρίσης που βιώνει η χώρα, για έναν σκληρό οικονομικό πόλεμο από πλευράς της βορειοαμερικανικής αυτοκρατορίας, με όργανο στο εσωτερικό την αστική τάξη της χώρας και την βενεζολάνικη δεξιά. Ο οικονομικός πόλεμος δεν είναι κάτι καινούργιο στην Λατινική Αμερική, κατ αρχήν παλιός και καθολικός οικονομικός πόλεμος είναι η καταλήστευση των φυσικών πόρων της ηπείρου από την βόρεια μητρόπολη. Μιλάμε βέβαια για πιο ακραίες εκδηλώσεις του, όπως αυτές ενάντια στην κυβέρνηση Αλιέντε στη Χιλή τη δεκαετία του 70 και φυσικά, για τον πάνω από πενήντα χρόνια οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό (εμπάργκο) της Κούβας.

συνεχίστε #MARXISM

Read more »

Οι μαχητές των δρόμων: Το Κομμουνιστικό κόμμα Γερμανίας απέναντι στους Ναζί

Τα χρόνια τον ακήρυχτου εμφυλίου

Θα ήθελα, τώρα, να θίξω ένα πρόβλημα που έχει απα­σχολήσει πολλές φορές τους ιστορικούς και συμπυ­κνώνεται στο εξής ερώτημα: γιατί η γερμανική εργατι­κή τάξη δεν εξεγέρθηκε (με οδοφράγματα, γενικές α­περγίες, καταλήψεις εργοστασίων, σιδηροδρομικών σταθμών κλπ) εναντίον του Χίτλερ το 1933; Γιατί δεν όρθωσε μια αξιοπρεπή αντίσταση την προγενέστερη περίοδο; Η αλήθεια είναι πως το ερώτημα αυτό ανή­κει σ’ ένα ρεπερτόριο ψευδών προβληματισμών. Προ­βληματισμών που κατασκευάστηκαν από μια συγκε­κριμένη μερίδα ιστορικών πάνω στην προσπάθειά τους να αποκρυψουν μια σημαντική αλήθεια. Το ότι έ­να τμήμα του γερμανικού προλεταριάτου -ειδικά στα μεγάλα αστικά και βιομηχανικά κέντρα- οργανωμένο εν μέρει από το Κ. Κ. αλλά και έχοντας δημιουργήσει αυτόνομες μορφές αυτοάμυνας, επιχείρησε με κάθε μέσο να αντισταθεί στους Ναζί κατά τα τελευταία χρό­νια της Βαϊμάρης. Μια απόπειρα που έλαβε χώρα την ίδια περίοδο που οι ομάδες κρούσης του Χίτλερ και οι πυρήνες Ναζιστών στα εργοστάσια γίνονταν μέρα με τη μέρα όλο και πιο επιθετικοί, κατακτώντας κομμάτι κομμάτι νέα εδάφη.

Σε μια προσπάθεια να “υπερασπιστούν” τη γερμανι­κή εργατική τάξη από την ατιμωτική κατηγορία πως “δεν σήκωσε κεφάλι”, κάποιοι ιστορικοί υποστήριξαν πως το προλεταριάτο που θα μπορούσε υποθετικά να ορθώσει κατά τόπους αντιστάσεις στους Ναζί, ζούσε μια ζωή τόσο φριχτά φτωχική (δεδομένου πως αποτελείτο σχεδόν εξολοκλήρου από μακροχρόνια ανέρ­γους), που ακόμα και να υπήρχε κάποια υποκειμενική διάθεση για αγώνα, η διάρκειά του θα ήταν εξαιρετι­κά εφήμερη. Η αντίληψη αυτή μπορεί να εμπεριέχει ένα μεγάλο ποσοστό αλήθειας (εξαιτίας της λειτουργί­ας του συστήματος Πρόνοιας που περιγράψαμε παρα­πάνω), ακόμα κι έτσι όμως εξακολουθεί να αποφεύγει το ακανθώδες ερώτημα. Το πώς, δηλαδή, θα μπορού­σε να οργανωθεί η βίαιη σύγκρουση στις πόλεις, εν μέ­σω μιας κατάστασης με έντονα στοιχεία κοινωνικής α­ποσύνθεσης, και με αντίπαλο μια πάνοπλη κρατική δομή που διέθετε όλα τα αναγκαία μέσα για την υπεράσπιση του νόμου και της τάξης.

συνεχίστε : # MARXISM

Read more »

Zapatistas stand in solidarity with Oaxaca teachers

The Zapatistas declare their support for the striking teachers in Mexico, demand an end to the repression and the release of all political prisoners

FROM WITHIN THE STORM

Joint Communique from the National Indigenous Congress and the EZLN on the cowardly police attack against the National Coordinating Committee of Education Workers and the indigenous community of Nochixtlán, Oaxaca.

June 20, 2016

To the People of Mexico;

To the peoples of the World,

Faced with the cowardly repressive attack suffered by the teachers and the community in Nochixtlán, Oaxaca—in which the Mexican state reminds us that this is a war on all—the peoples, nations, and tribes who make up the National Indigenous Congress and the Zapatista Army of National Liberation say to the dignified teachers that they are not alone, that we know that reason and truth are on their side, that the collective dignity from which they speak their resistance is unbreakable, and that this is the principal weapon of those of us below.

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Φιντέλ Κάστρο: Πώς έγινα Κομμουνιστής

Φέτος, ο ιστορικός ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης συμπληρώνει τα 90 του χρόνια, έχοντας βάλει ανεξίτηλη την σφραγίδα του στην Ιστορία του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, για την Κούβα, τη Λατινική Αμερική, τον Σοσιαλισμό. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί σύνθεση απαντήσεων που έδωσε ο Φιντέλ Κάστρο σε ερωτήσεις φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κονσεψιόν (Universidad de Concepción) στην Χιλή, στις 18 Νοέμβρη 1971. Το παραθέτουμε ως ενδιαφέρουσα και διδακτική μαρτυρία ενός ανθρώπου που αναμετρήθηκε στα ίσα με την Ιστορία και δικαιώθηκε.

Ήμουν γιός ενός γαιοκτήμονα – αυτό ήταν ένας λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Μορφώθηκα σε θρησκευτικά σχολεία όπου πήγαιναν τα παιδιά των πλουσίων – ένας ακόμα λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Ζούσα στην Κούβα, όπου όλες οι ταινίες, οι εκδόσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν “Made in USA” – ένας τρίτος λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Σπούδασα σ’ ένα πανεπιστήμιο όπου απο 15.000 φοιτητές, μόνο τριάντα ήταν αντιιμπεριαλιστές κι εγώ ήμουν ένας απο εκείνους τους τριάντα στο τέλος. Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο, μπήκα ως γιος γαιοκτήμονα – και για να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα, ήμουν πολιτικά αγράμματος!

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Η ψεύτικη διάκριση «χρηματιστικού» και «βιομηχανικού» Καπιταλισμού

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας και η «χρηματιστικοποίηση»

Η μεγάλη κρίση που ξέσπασε το 2007 οδήγησε όλους εκείνους που διαλαλούσαν τα θαύματα του καπιταλισμού κατά τη διάρκεια της μεγάλης αυταπάτης, να προσπαθήσουν να ρίξουν το φταίξιμο σε κάποια αιτία διαφορετική από τον ίδιο τον καπιταλισμό. Ο ευκολότερος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο, ήταν να αντιμετωπιστούν οι «τράπεζες» και ο «χρηματοπιστωτικός» τομέας ως κάτι αποσπασμένο, ξεχωριστό από το καπιταλιστικό σύστημα. 

Το Γενάρη του 2008 ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί πήγε στη συνάντηση των G7 διακηρύσσοντας ότι «μάλλον κάτι έχει ξεφύγει από τον έλεγχο» στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, για να καλέσει στην επιβολή μεγαλύτερων ελέγχων σ’ αυτό.41 Όλες οι περιγραφές του κλίματος που επικρατούσε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του 2009 στο Νταβός, επισημαίνουν τη μεγάλη αντιδημοτικότητα των τραπεζών ανάμεσα στους αντιπροσώπους των πολυεθνικών και των κυβερνήσεων: «Σε μια συζήτηση το κοινό ξέσπασε σε επιδοκιμασίες όταν ο Νασίμ Νικολά Ταλέμπ (Nasim Nicolas Taleb), συγγραφέας του βιβλίου Ο Μαύρος Κύκνος (The Black Swan), είπε ότι είναι καιρός να τιμωρηθούν οι τραπεζίτες, επιστρέφοντας πίσω τα μπόνους που είχαν λάβει»

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Δημοψήφισμα τώρα, για την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ

Το πρόσφατο Brexit κατέδειξε την ισχύ δύο καθοριστικών δεδομένων :

• Το πρώτο δεδομένο, σχετίζεται με την ραγδαία αύξηση της έντασης των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες εκβάλουν στο πεδίο του γεωπολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού με την ηγεμονία διαλυτικών και αποσαθρωτικών τάσεων.
• Το δεύτερο δεδομένο, αφορά στην έκδηλη δυστοπία άρθρωσης οποιαδήποτε εναλλακτικής πρότασης απέναντι στο κυρίαρχο υπόδειγμα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, αν αυτή δεν αμφισβητεί τα αρχετυπικά στοιχεία συνοχής του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας.

Στα πλαίσια ενός πολεμικού καπιταλισμού όπως αυτός που κυριαρχεί στις μέρες μας, οι αντιθέσεις που ενυπάρχουν εντός του, γεωπολιτικές και οικονομικές, δεν μπορούν να επιλυθούν πάρα ως έκφραση μιας διαρκούς και ανειρήνευτης σύγκρουσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Καθώς δυνατότητες όπως και ιστορικά περιθώρια για την σύναψη ενός νέου συναινετικού κοινωνικού συμβολαίου δεν υφίστανται. Όποιες δυνάμεις επικρατήσουν σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο, θα επιβάλλουν το σύνολο της πολιτικής τους στρατηγικής είτε αυτό είναι το κεφάλαιο, είτε η εργατική τάξη.

Το πρόσφατο Brexit κατέδειξε με τρόπο εκκωφαντικό την πολιτική ένδεια των δυνάμεων που μιλούν στο όνομα της αριστεράς ακόμα και του κομμουνισμού, όχι μόνο στην Ελλάδα- που ήταν αναμενόμενο- αλλά και διεθνώς. Πολιτική ένδεια που είναι απότοκο της έλλειψης επαναστατικής στρατηγικής που να μπορεί να συνομιλήσει με τα τεκταινόμενα της συγκυρίας και να εξάγει συμπεράσματα που να είναι σε θέση να αξιοποιηθούν στην πάλη των εργαζόμενων και των λαών, στην προσπάθεια χειραφέτησης τους από την καπιταλιστική κυριαρχία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δυστοκία θεωρητικής και πολιτικής εννοιολόγησης του δημοψηφίσματος στην Μ. Βρετανία. Καθώς πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που ανέδειξε το βάθος και την έκταση των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης της εργατικής τάξης, που με έκδηλο πολιτικό ερασιτεχνισμό προσμετρήθηκε στις ορδές των φασιστών και των εθνικιστών που ως έκφραση μιας διαφορετικής στρατηγικής εντός της βρετανικής αστικής τάξης, προσπάθησαν έλλογα να επιβάλλουν την ατζέντα τους.

Η εργατική τάξη της Μ. Βρετανίας ψήφισε, μίλησε, αλλά αγνοήθηκε, ακόμη και από αυτούς που μιλούν στο όνομά της.

συνεχίστε Εργατικό περιοδικό Praxis

Read more »

Κυριαρχία, δίκαιο, απόφαση

Στο κέντρο της συζήτησης που αφορά στην κυριαρχία και στην απόφαση, τοποθετείται το Κράτος, ο Ηγεμόνας, ο φέρων την εξουσία της λήψης αποφάσεων, που στην θεώρηση του Carl Schmitt, εκφέρεται ως θεϊκή μέριμνα, που πραγματοποιείται, όταν τα όρια της κανονικότητας δεν μπορούν πλέον να συγκρατήσουν τις αποσχιστικές τάσεις από το κυρίαρχο κανονιστικό πλαίσιο εξουσίας. Στην συγκεκριμένη αντίληψη παρατηρείται, μια ανορθόδοξη σύζευξη μεταξύ μιας πολιτικής θεολογίας και μιας πολιτικής τακτικής διακυβέρνησης. Καθώς η θέση ότι ο Κυρίαρχος, επιβάλλει την κατάσταση εξαίρεσης, και ότι αυτή η απόφαση πιστοποιεί την κυριαρχία του, με την αποδοχή ότι η κατάσταση εξαίρεσης αποτελεί μια συνειδητή μορφή διακυβέρνησης, συνιστούν ταυτόχρονα, ένα θεωρητικό και πολιτικό πλέγμα, που μένει αδιάφορο στα αίτια λήψης μιας απόφασης, που έχει επιβληθεί στον Κυρίαρχο από την ίδια την κίνηση της πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας.

Το ότι ο Κυρίαρχος, σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή λαμβάνει απόφαση περί επιβολής μιας κατάστασης εξαίρεσης, δεν αποδεικνύει την κυριαρχία του αλλά μάλλον την απευκταία -για την κυρίαρχη τάξη- δυνατότητα, απώλειας αυτής.

Η εσωτερική σαθρότητα του θεωρητικού οικοδομήματος του Carl Schmitt, έγκειται στην συνειδητή ή μη αγνόηση, ή ακόμη περισσότερο έκδηλη αδυναμία κατανόησης, της πολυπλοκότητας των ανακατατάξεων που έχουν διενεργηθεί έως την έλευση της κατάστασης εξαίρεσης. Με την έννοια ότι η πραγμάτωση της κατάστασης εξαίρεσης αποτελεί απόρροια αλλεπάλληλων, ασύμπτωτων, και εν πολλοίς αδιανόητων δυναμικών διαδικασιών, που εξωθούν σε διαστολή τα όρια της κανονικότητας, προκαλώντας την συστολή τους ως αναγκαία αντίδραση, στο απευκταίο, της ανατροπής του πλαισίου αναπαραγωγής της κυρίαρχης κανονικότητας. Η κατάσταση εξαίρεσης από αυτή την σκοπιά δεν αποτελεί απόδειξη κυριαρχίας, αλλά μάλλον, απόπειρα απονενοημένης αντίστασης εκ μέρους της κυρίαρχης τάξης.

συνεχίστε Εργατικό περιοδικό Praxis

Read more »

Ο Ξένος

Το διαφορετικό, το ανοίκειο, το μη κανονικό, προκαλεί συναισθήματα φόβου, απώθησης και καχυποψίας. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό ; Μήπως η ανθρώπινη φύση είναι “προγραμματισμένη” να αντιδρά αρνητικά απέναντι σε οτιδήποτε διασαλεύει μια γνωστή και οικεία κανονικότητα ; Μήπως η ανθρώπινη ιδιοσυστασία είναι τέτοια που στο πέρασμα του ιστορικού χρόνου επιστρέφει σε εύληπτες, συμπαγείς, στεγνά βιοποριστικές απαντήσεις για την ζωή της ;

Ο “Ξένος”, το διαφορετικό, το αλλότριο, μπορεί μόνο να ιδωθεί ως ένα πολιτικό γεγονός, απόρροια μιας συγκρουσιακής ταξικής κοινωνικής σχέσης.

Ο “Ξένος” δεν είναι μόνο ο μετανάστης, ή ο πρόσφυγας που εισέρχεται -φαινομενικά- με τρόπο εξωτερικό, στο πλαίσιο μιας δρομολογημένης κανονικότητας και την ανασυνθέτει. “Ξένος”, αλλότριος, διαφορετικός, είναι εκείνη η φυσιογνωμία ανθρώπου, που επιμένει στην ανάγκη της συλλογικής δράσης σε μια περίοδο που η ηγεμονία του αυτοκτονικού ατομικισμού είναι καθεστώς. “Ξένος” είναι ο εργάτης που προσπαθεί να φτιάξει σωματείο, όχι μόνο για να βελτιώσει την ζωή του αλλά και για βρει τρόπους και δρόμους έκφρασης μέσα από ένα συλλογικό και ριζοσπαστικό παράδειγμα πολιτικής. “Ξένος” ανοίκειος, επικίνδυνος, είναι ο άνθρωπος που δεν υποκύπτει στο υφέρποντα και ταυτόχρονα κραυγάζοντα ρεαλισμό της υποταγής και της συνθηκολόγησης με το καθεστώς κυριαρχίας. “ Ξένος” είναι εκείνος ο άνθρωπος που δεν εμπίπτει στο νομοκανονιστικό πλαίσιο της καθεστηκυίας τάξης, δεν το αναγνωρίζει, δεν το αποδέχεται παρά μόνο ως την αφόρητη έκφραση ενός διαρκούς και ατελεύτητου εγκλωβισμού.

συνεχίστε # MARXISM

Read more »

Για μια τάξη, της αταξίας

Το καθεστώς των μνημονίων ως συγκυριακή εκφορά της κανιβαλικής ιστορικότητας του καπιταλισμού, δεν απομυζά μονοδιάστατα το εισόδημα, τα δημοκρατικά δικαιώματα, τα δικαιώματα στην υγεία , στην ασφάλιση ή στην παιδεία. Πρόκειται για ένα καθεστώς που θρέφεται από την διαρκή υποταγή των υπηκόων του, από τη διαρκή και απεγνωσμένη απόπειρα επιβίωσης τους, χωρίς ποτέ να αμφισβητείται ο φορέας αυτής της απόγνωσης.

Οι κραυγές των ηττημένων πνίγονται στην “Βαβελική” οχλαγωγία μιας μεσσιανικής, μιας ιερής ανάπτυξης που δεν πρόκειται να σώσει, όσους έχουν πραγματική ανάγκη διάσωσης.

Ο καπιταλισμός συνιστά ένα διαρκές καθεστώς κλοπής της ζωής των αποσυνάγωγων της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Ο καπιταλισμός με την μορφή των μνημονίων, αποτελεί την ειδική μορφή απόσπασης του ιστορικού χρόνου, ως η βίαιη εκβολή μιας ετεροβαρούς κοινωνικής σχέσης, όπου οι δυνάμεις της εργασίας αποθέτουν το παρελθόντα, παρόντα και μελλοντικό χρόνο τους, εντός ενός διηνεκούς κύκλου βαρβαρικής αναπαραγωγής του καθεστώτος. Μέσα από ένα δαιδαλώδη μηχανισμό ψευδούς αναγωγισμού, η εργασία αναζητά την ολοκλήρωσή της ως αναλώσιμο υλικό της καπιταλιστικής ανάπτυξης υιοθετώντας την παραδοχή, ότι η επιτυχής ευόδωση της καπιταλιστικής συνέχειας συνιστά την διαιώνιση της δικής της οντολογίας.

συνεχίστε # marxism

Read more »