Η λειτουργία του Traverso Rossa, μεταφέρεται σταδιακά στο νέο site,

# Marxism.

Ωστόσο, το υπάρχον blog και το υλικό που περιέχει, θα παραμείνουν προσβάσιμα.



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αριστερα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αριστερα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29 Μαρτίου 2015

Είναι άλλο το να λες ότι είσαι και άλλο το να είσαι Αριστερός // γράφει ο Σατυροπρόκος //






- Αν κάποιοι στην κυβέρνηση ποντάρουν στην ευφυΐα και στη μαγκιά του Βαρουφάκη για να βγουν από το αδιέξοδο και να μην απαντήσουν στο καυτό ερώτημα: «μέσα ή έξω», μάλλον θα απογοητευτούν.

- Η ατμόσφαιρα «μυρίζει» πρώτη τετραετία παπανδρεϊκής τετραετίας, τότε που το «έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ», άρχισε να γίνεται «ο τρίτος δρόμος του ΠΑΣΟΚ», ο οποίος ξέρουμε που οδήγησε.

- Και τότε τον Παπανδρέου «μάγκα» τον ανέβαζαν, «γάτα» τον κατέβαζαν, αλλά και μέσα στην ΕΟΚ παραμείναμε και έφυγαν οι αμερικάνικες βάσεις που τελικά έμειναν.

- Και μετά άρχισαν εκείνα τα ωραία, που αρχίζουν δειλά-δειλά να ακούγονται και τώρα, πως τάχα άλλο η θεωρία και άλλο πράξη και πως αγάλι-αγάλι θα φτάσουμε στο σοσιαλισμό.

- Ήδη τα κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη του ΣυΡιζΑ αρχίζουν τις δημιουργικές κυβιστήσεις. Εκεί που βροντοφώναζαν ότι τελειώνουν τα μνημόνια την επομένη των εκλογών τώρα λένε πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται.

- Γιατί δεν γίνεται; Γιατί αυτό θα σήμαινε έξοδο από το ευρώ και κάτι τέτοιο δεν το θέλει ο κόσμος. Όταν όμως υπόσχεσαι προεκλογικά ότι μπορείς ΚΑΙ χωρίς μνημόνια ΚΑΙ μέσα στο ευρώ το πληρώνεις μετεκλογικά.

- Και όταν επικαλείσαι ότι κάτι τέτοιο δεν το θέλει ο κόσμος απλώς αλληθωρίζεις προς Περισσό μεριά και επικαλείσαι τις π@%τ&ν*ς τις συνθήκες που δε λένε να ωριμάσουν ποτέ.

- Σχεδόν όλοι στο ΣυΡιζΑ έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στις οικονομικές γνώσεις του Βαρουφάκη. Γιατί; Οι προηγούμενοι υπουργοί ήταν αγράμματοι και άσχετοι; Είχαν και γνώσεις και πολιτικές επιλογές.

- Το θέμα δεν είναι να γνωρίζεις. Το θέμα είναι για ποιον διαθέτεις τις γνώσεις που κατέχεις και επίσης το κατά πόσο λες όλη την αλήθεια στον κόσμο αν θες να είσαι και όχι να αυτοαποκαλείσαι αριετερός.

- Διότι, αν ο Αριστερός δεν λέει όλη την αλήθεια στον κόσμο και δεν αγωνίζεται για το δίκιο και κυρίως για να κάνει πράξη αυτά που πιστεύει, τότε δεν είναι Αριστερός. Μπορεί να λέει ότι είναι…αλλά δεν είναι.

- Από πότε η Αριστερά, όχι μόνο βολεύεται αλλά επικαλείται κιόλας το εφικτό; Από πότε επικαλείται απλά τον υποκειμενικό παράγοντα και αντί να τον αλλάξει, περιμένει να αλλά ξει από μόνος του;

- Αν όντως ο στόχος του ΣυΡιζΑ είναι η ρήξη και η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, θα έπρεπε, από την πρώτη μέρα μετά τις εκλογές να προετοιμάζει τις συνθήκες της εξόδου και όχι του συμβιβασμού.

- Αυτό σημαίνει ότι απαγκιστρώνεις όλους τους παραγωγικούς τομείς από την ΕΕ και το ιδιωτικό κεφάλαιο. Ακυρώνεις, για παράδειγμα, κάθε ευρωπαϊκή οδηγία που βάζει φραγμούς στην παραγωγή εγχώριων προϊόντων.

- Ξαποστέλνεις τους μεσάζοντες και τα καρτελ στον τομέα των τροφίμων που εκτοξεύουν τις τιμές των προϊόντων στα ύψη και έχεις τον κεντρικό έλεγχο της παραγωγής και των ενεργειακών και φυσικών πόρων.

- Καλείς τον κόσμο να γίνει υποκείμενο της προσπάθειας και των εξελίξεων και δεν τον καρφώνεις, πάλι, στους καναπέδες για να παρακολουθεί το νέο τηλεοπτικό σώου που διαδραματίζεται με νέους πρωταγωνιστές.

- Δεν κλίνεις σε όλες τις πτώσεις, την εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια γιατί από μόνες τους δεν χορταίνουν ούτε ζεσταίνουν ούτε στεγάζουν ούτε γιατρεύουν ούτε εκπαιδεύουν για πολύ.

- Βγαίνεις και λες την αλήθεια: η λαϊκή αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια δεν χωράνε μέσα στο ευρώ και την ΕΕ. Δεν χωράνε καν στο υπάρχον πολιτικό σύστημα του κέρδους για τους λίγους και της φτώχειας για τους πολλούς.

- Και φυσικά, δεν ισχυρίζεσαι ότι αυτή την περίοδο διαμορφώνεις τις συνθήκες για τη ρήξη και την έξοδο. Αυτές οι συνθήκες δεν διαμορφώνονται στην κορυφή αλλά στη βάση. Κι εκεί ο ΣυΡιζΑ είχε πάντα πρόβλημα.
 
αναδημοσίευση από http://www.alfavita.gr

Read more »

03 Φεβρουαρίου 2014

Η αριστερή κυβέρνηση, η εργατική κυβέρνηση, και η κοινοβουλευτική νεκροφιλία





Το τεχνητό πολιτικά δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, γεννά και την επίσης απάντηση-φενάκη περί της δυνατότητας μιας αριστερής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει, την συντριβή της ζωής του κόσμου της εργασίας. Η αριστερή κυβέρνηση- για το καλό του λαού και του τόπου- δεν είναι παρά μια επιδίωξη ταξικού βολέματος μιας αριστερής “σέχτας” μικροαστών και μεσοαστών, που ούτε καν μπορούν να διανοηθούν, μια κοινωνία χωρίς αφεντικά, κράτος και αστικό κοινοβούλιο. Δεν είναι παρά θλιβερά γεννήματα μιας αστικής δημοκρατίας, που “κατασκευάζει” νέο πολιτικό προσωπικό, ώστε να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη διαιώνιση της.

Καμιά αριστερή κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει το σύστημα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, όσο παραμένουν αναλλοίωτοι και ανέγγιχτοι οι οικονομικοί και πολιτικοί όροι αναπαραγωγής του. Πόσο μάλλον μια αριστερή κυβέρνηση, σαν αυτή που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αποδέχεται τόσο το όλο του καπιταλιστικού συστήματος όσο και τις γεωπολιτικές και οικονομικές εκφράσεις αυτού , την ΕΕ, την ΟΝΕ και το ευρώ. Επαγωγικά λοιπόν, καμία αριστερή κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού, που θα προκύψει από μια αστική κοινοβουλευτική διαδικασία, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα γενεσιουργά αίτια της εξαθλίωσης του κόσμου της εργασίας. Είναι σε θέση μόνο να διαχειριστεί την δεδομένη εξαθλίωση, προς όφελος αναπαραγωγής και διαιώνισης της δικής της εξουσίας. Και αυτό ακριβώς θα αποπειραθεί να πράξει.

Επιπλέον καμιά εργατική , λαϊκή ή άλλη εξουσία δεν εγκαθιδρύεται με διακηρύξεις και μέσω του ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου, και της αστικής κάλπης, που δεν θα “εγκυμονήσει” ποτέ την εργατική εξουσία, καθώς διαχρονικά “εγκυμονεί” και διαχειρίζεται, τις εργατικές αυταπάτες. Το μόνο που τελικά επιτυγχάνεται είναι να οριοθετείται ή οποία αντίληψη εργατικής εξουσίας τόσο πολιτικά όσο και ποσοτικά σε έναν ανώδυνο “αριστερό χώρο διαλόγου και ζύμωσης”, εντός του καπιταλιστικού πλαισίου.

Αν θεωρήσουμε ότι η εργατική εξουσία, η εργατική κυβέρνηση, προκύπτει ως απόρροια της αποδοχής ότι η βασική αντίθεση της περιόδου και της εποχής, είναι αυτή ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία -και όχι ανάμεσα στον λαό και στα μονοπώλια επί παραδείγματι- τότε στόχος αναγκαστικά είναι η όξυνση αυτής της αντίθεσης προ όφελος της εργασίας -στο πεδίο τη ταξικής πάλης- ώστε να εκφραστούν -σε ένα βαθμό- και στην αστική κάλπη τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά αποτελέσματά αυτής της αντίφασης.

Ακόμη όμως και αυτή η μερική αποκρυστάλλωση για να καταστεί δυνατή, πρέπει να έχουν συμβεί κατακλυσμιαίες αλλαγές στο πεδίο συγκρότησης, οργάνωσης και πάλης της εργατικής τάξης. Δηλαδή να έχουν συντελεστεί ή να συντελούνται, κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες στο επίπεδο του πολιτικού αγώνα και της ταξικής πάλης, που θα έχουν μετατρέψει πλευρές της “κάλπικης” αστικής διαδικασίας των εκλογών, σε έναν από τους τρόπους έκφρασης του προτάγματος της εργατικής εξουσίας.

Είναι αυταπόδεικτο ότι η ανάστροφη πορεία και θεώρηση εξαντλείται, και εξαντλεί την εργατική τάξη, σε ρόλο περιφερόμενης ταξικής λιτανείας στους “ναούς” της αστικής δημοκρατίας.

Από αυτή την σκοπιά, αν η αριστερή κυβέρνηση προς όφελος της εργατικής τάξης, αποτελεί πολιτικό ανέκδοτο σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης,η εργατική κυβέρνηση και η εργατική εξουσία, που περιφέρεται στους κοινοβουλευτικούς διαδρόμους και -δήθεν- εκλέγεται στις αστικές εκλογικές διαδικασίες, αποτελεί τραγική εκφορά μιας πολιτικής θεώρησης, που την έχει a priori καταδικάσει, -την επιδίωξη της εργατικής εξουσίας- σε ανέξοδη, έωλη και εν πολλοίς ουτοπική και ανώδυνη -για την αστική εξουσία- διακηρυγμένη επιθυμία.

Πρόκειται για δυο εκδοχές εξουσίας, όπου η μία (αριστερή κυβέρνηση) εγκαθιδρύεται εκμεταλλευόμενη την εξαθλίωση και το κοινωνικό αδιέξοδο της εργατικής τάξης, ενώ η έτερη, δεν πρόκειται να να υπάρξει ποτέ, καθώς είναι καταδικασμένη να εκφυλιστεί σε μια λογοτεχνικού τύπου διακήρυξη προθέσεων, χωρίς πιθανότητα οποιασδήποτε πραγμάτωσης.

Κοινός τόπος και των δύο ;

Μια εκκωφαντικά έκδηλη, κοινοβουλευτική νεκροφιλία.



Read more »