"Ποιές είναι οι ρίζες της Πρωτομαγιάς;" της Ρόζας Λούξεμπουργκ// μετάφραση- σχόλιο Βαγγέλης Ζέρβας

Το κείμενο «Ποιες είναι οι ρίζες της Πρωτομαγιάς;» της Ρ. Λούξεμπουργκ δημοσιεύτηκε, στα πολωνικά, στην Sprawa Robotnicza το 1894. Η SprawaRobotnicza(Εργατική υπόθεση) ήταν το δημοσιογραφικό όργανο του νεοσύστατου τότε Σοσιαλιστικού Πολωνικού κόμματος. Ο ιδρυτής της ήταν ο Λέο Γιόγκισες, αργότερα ιδρυτικό μέλος της ένωσης των σπαρτακιστών και του κομμουνιστικού κόμματος Γερμανίας. Ο Γιόγκισες συνελήφθη στις 10 Μαρτίου 1919 στο Βερολίνο και δολοφονήθηκε αμέσως αφού είχε συγκεντρώσει και δημοσιεύσει στοιχεία για την δολοφονία της Ρόζας και του Λήμπκνεχτ που είχε γίνει δύο μήνες πριν. Συντάκτης της εφημερίδας ήταν ο Άντολφ Βάρσκι, αργότερα μέλος του πολιτικού γραφείου του κομμουνιστικού κόμματος Πολωνίας. Ο Βάρσκι, που ήταν αντίθετος με τις πολιτικές του Στάλιν στην κομμουνιστική διεθνή, εκτελέστηκε στην Σοβιετική Ένωση το 1937. Αποκαταστάθηκε το 1956. Η Λούξεμπουργκ, που το 1893 που ιδρύθηκε η εφημερίδα ήταν 23 χρονών, (και ο Γιόγκισες 26 και ο Βάρσκι 25) ήταν η καρδιά της εφημερίδας.

Το Σοσιαλιστικό κόμμα ήταν φυσικά παράνομο εκείνη την εποχή. Η δημιουργία του ήταν το αποτέλεσμα της συγχώνευσης εργατικών οργανώσεων και σοσιαλιστικών ομάδων, που ενώθηκαν μετά την σφαγή δεκάδων εργατών και τον τραυματισμό εκατοντάδων στις μεγάλες απεργίες της 1^η Μαΐου του 1892 στην Πολωνία. Η Sprawa Robotnicza ξεκίνησε να κυκλοφορεί το 1893 και έκλεισε το 1896 κάτω από το βάρος των συνεχών διώξεων και της καταστολής. Πολύ σύντομα βέβαια το εργατικό και σοσιαλιστικό κίνημα στην Πολωνία ανασυγκροτήθηκε σε νέες οργανώσεις.

Η μετάφραση του κειμένου έγινε από την αγγλική έκδοση που υπάρχει στο MarxistsInternetArchive.

(Σ.τ.μ)

Ποιες είναι οι ρίζες της πρωτομαγιάς;

Η ιδέα της αξιοποίησης μιας προλεταριακής αργίας ως μέσο για την ικανοποίηση του αιτήματος για οκτάωρη εργάσιμη μέρα γεννήθηκε πρώτα στην Αυστραλία. Το 1856 οι εργαζόμενοι εκεί αποφάσισαν να οργανώσουν μια μέρα χωρίς δουλειά, με συναντήσεις και εορτασμούς για το αίτημα των οκτώ εργάσιμων ωρών. Η μέρα των εορτασμών ήταν η 21η Απριλίου. Στην αρχή οι εργαζόμενοι στην Αυστραλία σκόπευαν να πραγματοποιήσουν αυτές τις εκδηλώσεις μόνο για το έτος 1856. Ωστόσο οι πανηγυρικές και εορταστικές εκδηλώσεις έκαναν μεγάλη εντύπωση και έδωσαν πνοή και έμπνευση για νέες μορφές αγώνα. Έτσι αποφασίστηκε ο εορτασμός να οργανώνεται κάθε χρόνο.

συνέχεια στο http://praxisreview.gr/index.php/2015-04-20-19-53-53/54-2015-04-29-23-23-05

  via Praxis

Read more »

Η "μάχη του ωραρίου" και οι εργαζόμενοι στα φαρμακεία //γράφει ο Κώστας Λίλας

Το τελευταίο δίμηνο, μετά και τις πρώτες συγκεκριμένες αναφορές για επανεξέταση από την κυβέρνηση της νομοθεσίας για τα ωράρια των φαρμακείων, η αντιπαράθεση γύρω από το ωράριο έχει ανάψει για τα καλά. Και για μια ακόμη φορά στον κλάδο, οι εργαζόμενοι επιχειρείται να αξιοποιηθούν στον εσωτερικό ανταγωνισμό των διαφορετικών μπλοκ συμφερόντων που συγκροτούνται ανάμεσα στους εργοδότες τους, δημιουργώντας συνθήκες που η αποκάλυψη και η προσπάθεια αντιμετώπισής τους αποκτά γενικότερη αξία.

Από τη μια μεριά, το τμήμα εκείνο των φαρμακοποιών που πόνταρε στις δυνατότητες συγκεντροποίησης στον κλάδο και επένδυσε στις νέες συνθήκες για να κερδίσει στον ανταγωνισμό, υπερασπίζεται τα κεκτημένα του σε θεσμικό επίπεδο χρησιμοποιώντας ευθέως τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις του σαν ανθρώπινη ασπίδα. Προαναγγέλουν κύμα μαζικών απολύσεων αν αλλάξουν τα δεδομένα και μάλιστα εμφανίζονται ως υπερασπιστές των θέσεων εργασίας στα φαρμακεία, λες και οι απολύσεις που επικαλούνται θα είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, κάτι σαν θεομηνία, και όχι επιλογή και απόφαση των ίδιων για τη διαφύλαξη της κερδοφορίας τους. Προχώρησαν μάλιστα, σε μια κίνηση αντίστοιχης μεθοδολογίας με την αξιοποίηση των μεταλλωρύχων από την EldoradoGold, στη σύνταξη κειμένου υπογραφών «των εργαζόμενων» που βάζει τους ίδιους τους εργαζόμενούς τους να ανακοινώνουν ακριβώς αυτό: την αναγκαία και αυτονόητη απόλυσή τους σε περίπτωση αλλαγής του ωραρίου και μια έκκληση για διαφύλαξη των όρων κερδοφορίας των αφεντικών τους.

Από την άλλη μεριά, οι μικροί επιχειρηματίες του κλάδου διεκδικούν την ολική επαναφορά στο πλαίσιο προστασίας και κρατικής χρηματοδότησης της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας όπως αυτό είχε διαμορφωθεί τις προηγούμενες δεκαετίες. Σε αυτό το πλαίσιο η ανεργία και οι απολύσεις είναι και πάλι κεντρικό χαρτί, με την ίδια περίπου μεθοδολογία: Το μικρό φαρμακείο «αναγκάζεται να απολύσει» γιατί δεν αντέχει τον ανταγωνισμό. Και πάλι αντικειμενικές και καθαγιασμένες οι απολύσεις, και πάλι οι δουλειές των εργαζομένων σε ομηρία για τη διεκδίκηση ευνοϊκότερων όρων για τους εργοδότες τους.

συνέχεια εδώ:http://praxisreview.gr/index.php/2015-04-20-19-53-53/53-2015-04-26-13-32-52

 via Praxis 

Read more »

Μισθοφόροι της ήττας τους // γράφει ο Χρήστος Μιάμης //

 

Ανάπτυξη με κάθε κόστος. Εργασία με κάθε κόστος. Αρκεί να βγαίνει το μεροκάματο και να διαιωνίζεται εις το διηνεκές ο φαύλος κύκλος της εργασιακής ανασφάλειας, της οικονομικής εκμετάλλευσης, της καταρράκωσης της αξιοπρέπειας των εργαζόμενων, που ως επαίτες εκλιπαρούν ένα κομμάτι ψωμί. Ακόμη και αν αυτό είναι ποτισμένο, με τα συστατικά που συνιστούν τους όρους εξαθλίωσης του κόσμου της εργασίας ως ιστορικού υποκειμένου, με ιδιαίτερα συμφέροντα , ανάγκες και επιδιώξεις.

Πριν από λίγες ημέρες εργαζόμενοι και οπαδοί,της Eldorado Gold, διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας υπέρ του δικαιώματος της συγκεκριμένης εταιρείας να συνεχίζει απρόσκοπτα να απομυζά τους φυσικούς πόρους της περιοχής των Σκουριών , στην Χαλκιδική, ώστε να βγαίνει και ένα μεροκάματο για τους εργαζόμενους, για να είναι σε θέση να χρηματοδοτούν με μια σχετική κανονικότητα τους όρους της εξαθλίωσης τους. Στον σύγχρονο καπιταλισμό ο εργάτης όχι μόνο αποξενώνεται από το προϊόν της εργασίας του, αλλά επιπλέον μετατρέπεται σε πειθήνιο μισθοφόρο των συμφερόντων του εργοδότη του, ενώ συμφιλιώνεται με ένα καθεστώς κοινωνικής και οικονομικής ζωής, όπου η αμοιβή του, φτάνει οριακά για τα έξοδα της κηδείας του.

Η οικονομία αναγορεύεται σε καθολικά αποδεκτή αυτοαναφορικότητα, αποκομμένη από την κοινωνία, την πολιτική, την ιδεολογία, τον πολιτισμό, την ίδια την φύση. Η ανάπτυξη -που στα πλαίσια του καπιταλισμού- πραγματώνεται διαλύοντας φύση και εργασία, γίνεται ο κοινός τόπος μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, συνιστώντας μια ανορθόδοξη ιστορική συμπόρευση μεταξύ εκμεταλλευτή και εκμεταλλευομένου. Η οικονομική ανάπτυξη για το κεφάλαιο, συνοψίζεται διαχρονικά σε δύο κυρίαρχα εξαγόμενα. Στην ολοσχερή καταστροφή των φυσικών πόρων, και στον εκμαυλισμό του κόσμου της εργασίας σε συμμέτοχου στην δόμηση των όρων της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ευθανασίας του.

 

συνεχίστε την ανάγνωση http://praxisreview.gr/index.php/2-uncategorised/51-2015-04-19-13-06-55

αναδημοσίευση από http://praxisreview.gr

Read more »

Η συνέντευξη τύπου της "Δημοκρατικής Συσπείρωσης" για την " Πολιτική αγωγή του εργατικού και λαϊκού κινήματος στην δίκη της Χρυσής Αυγής" // γράφει ο Χρήστος Κρεμαστάς //

Σήμερα, 16.04.2015, πραγματοποιήθηκε η συνέντευξη τύπου της «Δημοκρατικής Συσπείρωσης για τις Λαϊκές Ελευθερίες και την Αλληλεγγύη» στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ. Κάποια σύντομα συμπεράσματα και στοιχεία: Καταρχήν, εκκωφαντική ήταν η απουσία των ΜΜΕ, τα οποία είχαν προσκληθεί εγκαίρως για να καλύψουν την συνέντευξη. Αυτό, πέραν του ότι επαναλαμβάνεται αδιάλειπτα σε όλες τις παρεμβάσεις του ταξικού κινήματος, είναι και ενδεικτικό του κλίματος που έχει καλλιεργηθεί και καλλιεργείται ενόψει της επικείμενης δίκης της Χρυσής Αυγής, ενός κλίματος «εξομάλυνσης», ήπιας αντιμετώπισης, χαμηλών τόνων, αποπολιτικοποίησης και απενοχοποίησης της δράσης και ιδεολογίας της και εν τέλει αθώωσής της. Τα ΜΜΕ προτίμησαν να υπερπροβάλλουν την καθοδηγούμενη από την ElDorado κινητοποίηση των εργαζομένων της, για πρώτη φορά με τόσο ζήλο και προθυμία, κατά την οποία κάλυψη κοντεύουμε να μάθουμε τα μικρά ονόματα των διαδηλωτών.

Read more »

Το τέλος της λιτότητας δεν μένει πιά εδώ: Ο «κοινωνικός διάλογος» του υπουργείου εργασίας και το εργατικό κίνημα // γράφει ο Βαγγέλης Ζέρβας //

Την περασμένη Τρίτη, ο υπουργός Εργασίας Π. Σκουρλέτης, με επιστολή του (1) προς τους «κοινωνικούς εταίρους» (ΓΣΕΕ, ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ), καλεί σε τριμερή συνάντηση την Τετάρτη 15 Απρίλη στο υπουργείο Εργασίας για να συζητήσουν «αναφορικά με το περιεχόμενο των σχεδιαζόμενων νομοθετικών παρεμβάσεων για τα θέματα του κατώτατου μισθού και των συλλογικών διαπραγματεύσεων». Η συνάντηση αποτελεί ουσιαστικά μια συνέχεια προηγούμενων συναντήσεων της ηγεσίας του υπουργείου με τους φορείς αυτούς.

Οι εργαζόμενοι, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα που αποτελεί βασικό πεδίο συγκρότησης της εργατικής τάξης, γνωρίζουν καλά ότι δεν υπάρχει πιο ασφαλής οδηγός για τον χαρακτήρα μιας πολιτικής και ενός κόμματος από την αντίληψη και κυρίως την πρακτική για το εργατικό κίνημα. Και εδώ οι 20 προτάσεις του υπουργείου εργασίας είναι ενδεικτικές και αποκαλυπτικές της κυβερνητικής πολιτικής γραμμής.

Πιο συγκεκριμένα:

Στις προτάσεις προαναγγέλλεται η αύξηση του κατώτατου μισθού. Προεκλογικά η κυβέρνηση είχε εξαγγείλει την επαναφορά στα 751 μεικτά δηλαδή σε ότι ίσχυε μέχρι το Φεβρουάριο του 2012. Παρά τις ρητορικές για «ξήλωμα των μνημονίων» και «τέλους της λιτότητας» η πραγματικότητα είναι ότι :

Η ρύθμιση αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο το 10% των εργαζόμενων στο σύνολο των 1.371.450 μισθωτών της χώρας (περίπου 140.000 εργαζόμενοι) που αμείβονται με μισθό 500-600 ευρώ, δηλαδή με τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ ή 511 ευρώ για νέους έως 25 ετών σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (Σεπτέμβρης 2014) (2).

Βέβαια εδώ δεν υπολογίζονται οι κατηγορίες εργαζομένων που δυνητικά μπορεί να επηρεάζονται από τον κατώτατο μισθό (πχ εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης). Όμως είναι πολύ δύσκολο αν όχι απίθανο -στην σημερινή πραγματικότητα του ιδιωτικού τομέα- να θεωρήσουμε ότι οι εργαζόμενοι σε αυτές οι κατηγορίες θα επηρεαστούν άμεσα την επόμενη μέρα μιας τέτοιας ρύθμισης. Και αυτό γιατί μιά κυβερνητική εξαγγελία του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα δεν σημαίνει από μόνη της και πολλά πράγματα. Είναι γνωστή η καθημερινότητα της ζούγκλας της μερικής απασχόλησης, της μαύρης εργασίας, των εικονικών εργαζόμενων, της ανύπαρκτης εργατικής νομοθεσίας, του χτυπήματος των ταξικών συνδικάτων και των συνδικαλιστών.

Υπάρχουν δηλαδή πάρα πολλοί μηχανισμοί και τυπικοί και πραγματικοί που δίνουν την δυνατότητα στους εργοδότες, ειδικά στην μερική απασχόληση και σε αντίστοιχες μορφές εργασίας, να ακυρώνουν αυτές τις ρυθμίσεις. Και για αυτούς τους μηχανισμούς ,που αναπτύχθηκαν σε πρωτοφανή βαθμό τις τελευταίες δεκαετίες με αποκορύφωμα την περίοδο των μνημονίων, δεν υπάρχει τίποτα στις προτάσεις του υπουργείου και έτσι ναρκοθετείται η προσπάθεια να διασφαλιστούν ακόμα και αυτά τα ψίχουλα στην πράξη όχι μόνο για τους εργαζόμενους στην μερική απασχόληση αλλά και για τους υπόλοιπους. Όταν η κυβέρνηση αποδέχεται όλες τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης (ενοικίαση, μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία) και με δεδομένη την αυξητική τάση που έχουν αυτές οι συμβάσεις στις νέες προσλήψεις, προς αντικατάσταση των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης, γίνεται φανερό ότι ακόμα και μια επαναφορά στο μέλλον του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ δεν μπορεί να καλύψει στο ελάχιστο τις πραγματικές απώλειες στο εισόδημα των χαμηλά αμειβομένων εργαζομένων. Έτσι το πολυδιαφημισμένο «τέλος της λιτότητας» όχι μόνο δεν περιλαμβάνει το 85-90% της εργατικής τάξης (στην καλύτερη περίπτωση) αλλά ούτε και για το υπόλοιπο 10% σημαίνει ανάκτηση των απωλειών. Και εδώ δεν υπολογίζουμε ότι το τσάκισμα των εισοδημάτων της εργατικής τάξης δεν προέρχεται μόνο από μισθολογικές μειώσεις αλλά από τα χαράτσια, την φορολογία, της αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ κ.α. 

 

συνεχίστε την ανάγνωση http://praxisreview.gr/index.php/2-uncategorised/49-2015-04-13-21-46-09

αναδημοσίευση http://praxisreview.gr

Read more »

Λατινική Αμερική : Τα συνδικάτα στην Αργεντινή αναζητούν με ωδίνες την χειραφέτηση τους // Μετάφραση, απόδοση, επιμέλεια Βέρα Ξηρόπητα //

Στις αρχές αυτές του αιώνα μεγάλες ουρές σχηματίζοταν στις πόρτες των εργοστασίων της Αργεντινής κάθε φορά που εκείνα έψαχναν για εργαζόμενους. Η ανεργία ξεπερνούσε το 20% και οι επιτροπές εργαζομένων αποτελούσαν ένα σπάνιο φαινόμενο. Δεν ήταν καιροί για εργατικές διεκδικήσεις. Τώρα, η ανεργία έχει μειωθεί στο 6,9%, οι ουρές δεν υπάρχουν σε αυτό το βαθμό, και η συνδικαλιστική δύναμη κάνει αισθητή την παρουσία της στις εταιρείες, τόσο που την περασμένη Τρίτη, η απεργία των συνδικάτων παρέλυσε σχεδόν ολόκληρη τη χώρα.

Τα συνδικάτα είχαν κάποιο εκτόπισμα στο πολιτικό και εργατικό κόσμο της Αργεντινής, ιδιαίτερα μετά την πτώση του περονισμού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, αλλά με τις ιδιωτικοποιήσεις, τις μαζικές απολύσεις και την ευελιξία στην εργασία που υιοθέτησε η περονική κυβέρνηση, του νεοφιλελεύθερου Carlos Menem (1989-1999), έχασαν τη δύναμή τους. « Με τόση ανεργία, η αδυναμία των συνδικάτων ήταν αισθητή.

Πολλοί συνδικαλιστές συνέπλευσαν με την εξουσία σαν εργασιακοί παράγοντες δημοσίων έργων ( στην υγεία και στον τουρισμό). Έκδηλο παράδειγμα ο γραμματέας των ανθρώπινων δικαιωμάτων του Κέντρου των Εργατών της Αργεντινής (CTA), και κιρχνεριστής, ο Victorio Paulón. Σε αυτά τα πλαίσια, «οι μισθολογικές διαπραγματεύσεις ήταν παγωμένες», σημειώνει η κοινωνιολόγος Cecilia Anigstein, ερευνήτρια του Εθνικού Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών.

 

συνεχίστε την ανάγνωση http://praxisreview.gr/index.php/2-uncategorised/46-2015-04-02-20-28-58 

 

Πηγή : http://praxisreview.gr

Read more »