«Οι νεοφιλελεύθεροι ‘πυλώνες’ δεν σώζουν την ευρωζώνη. Χρειάζεται νέα ‘αρχιτεκτονική’ με όρους λαών και εργαζόμενων» // του Γιάννη Τόλιου, διδάκτωρα οικονομικών //

Η νέα οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, συγκλόνισε μεταξύ άλλων το οικοδόμημα της «Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης» (ΟΝΕ), που από τις αρχές 2000 είχε δημιουργήσει την «ευρωζώνη» και το ευρώ. Η κρίση αποκάλυψε με ιδιαίτερη σφοδρότητα τις αντιφάσεις του μηχανισμού λειτουργίας της ΟΝΕ (Σύμφωνο Σταθερότητας και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας [ΕΚΤ]), καθώς και τους δυσμενείς όρους συμμετοχής των αδύναμων οικονομιών στο «ενιαίο νόμισμα» και την απουσία πολιτικής βούλησης των θεσμικών οργάνων της ΕΕ (Επιτροπής και Συμβουλίου) να λάβουν μέτρα άμβλυνσης της κρίσης έστω και με όρους «αντι-κυκλικής πολιτικής». Η ένταξη των περιφερειακών οικονομιών στην ΟΝΕ δεν έγινε με όρους «πραγματικής» αλλά «ονομαστικής» («τυπικής») σύγκλισης, ενώ στην περίπτωση της Ελλάδας και ενδεχομένως άλλων χωρών, εφαρμόστηκαν πρακτικές «δημιουργικής λογιστικής», με αλλοίωση στατιστικών στοιχείων και εμφάνιση πλαστής εικόνας ελλειμμάτων και δημόσιου χρέους. Στην πράξη, η ένταξη των περιφερειακών χωρών στο ευρώ, έγινε με υψηλές συναλλαγματικές ισοτιμίες στο όνομα του χαμηλού πληθωρισμού και του «σκληρού» ευρώ που απαιτούσε η Γερμανία, στην προσπάθεια της να γίνει το «ενιαίο νόμισμα» διεθνές αποθεματικό νόμισμα.

Αρχικά, η συμμετοχή των χωρών της «περιφέρειας» στην ΟΝΕ δημιούργησε μία επίπλαστη ευφορία. Τα χαμηλά επιτόκια και η ανεξέλεγκτη πιστωτική επέκταση ενίσχυσαν τη ζήτηση, με αποτέλεσμα την αύξηση της παραγωγής, του ΑΕΠ ….αλλά και των εισαγωγών. Οι τράπεζες («κέντρου» και «περιφέρειας») είχαν «τρελά» κέρδη. Όμως ήταν μία «χρεωμένη» ανάπτυξη, ενώ οι τράπεζες προεξοφλούσαν κέρδη. Οι διαφορές «ανταγωνιστικότητας» εκδηλώθηκαν στο ισοζύγιο πληρωμών, με τη διεύρυνση των ελλειμμάτων στις χώρες της περιφέρειας και την αύξηση των πλεονασμάτων στις χώρες του «πυρήνα», κυρίως τη Γερμανία.1 Τα χρόνια ελλείμματα ενέτειναν τον δανεισμό των περιφερειακών οικονομιών (δημοσίου, επιχειρήσεων, ιδιωτών), κυρίως από τις τράπεζες του κέντρου.



1. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν δίνουν βιώσιμη προοπτική

στην ευρωζώνη



Οι αντιδράσεις των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ στο ξέσπασμα της κρίσης, ήταν αρχικά χαλαρές. Θεωρούσαν ότι η κρίση ήταν παροδικό φαινόμενο που δεν θα έθετε σε κίνδυνο τα θεμέλια της ΟΝΕ. Με το πρώτο πακέτο στήριξης των τραπεζών το 2009 (εγγυήσεις ρευστότητας και κεφαλαιακής στήριξης), πίστευαν ότι η κατάσταση μπορούσε να ομαλοποιηθεί. Ωστόσο, η κρίση έδειξε μεγάλο βάθος και παρατεταμένη διάρκεια. Οι κυρίαρχοι κύκλοι της ευρωζώνης, διατηρώντας αλώβητη τη νεοφιλελεύθερη «ψυχή» της ΟΝΕ, επιχείρησαν με επιμέρους ρυθμίσεις να αμβλύνουν τις συνέπειες της κρίσης και την αποφυγή κατάρρευσης του ενιαίου νομίσματος, με την επιβολή κάποιων ελέγχων στην ασυδοσία των αγορών και τη δημιουργία νεοφιλελεύθερης έμπνευσης νέων μηχανισμών στήριξής της.

Ειδικότερα με βάση τις αποφάσεις της συνόδους του Συμβουλίου των αρχηγών των κ-μ της ΕΕ (Οκτώβριος 2010), αποφασίστηκαν, στα πλαίσια της «οικονομικής διακυβέρνησης» της ευρωζώνης,2 μια σειρά μέτρων τα οποία αφορούσαν: i) Στην προέγκριση από τις Βρυξέλλες στο α’ τρίμηνο κάθε χρόνου, των βασικών μεγεθών των προϋπολογισμών των χωρών της ευρωζώνης, ώστε εκείνες που είχαν χρέος πάνω από 60% του ΑΕΠ να το μειώνουν με ρυθμό 5% του ΑΕΠ ανά τριετία. ii) Στην επιβολή οικονομικών κυρώσεων στις χώρες που εμφάνιζαν τάσεις «δημοσιονομικού εκτροχιασμού» με την κατάθεση ποσού ίσου με το 0,2% του ΑΕΠ το οποίο θα μετατρεπόταν σε άτοκη κατάθεση και ίσως σε οριστική παρακράτηση (τόκοι και πρόστιμα θα μοιράζονται μεταξύ των χωρών που δεν εμφάνιζαν υπερβολικό έλλειμμα ή χρέος). iii) Στην αναστολή, για όποια χώρα δεν εκπληρώνει τους στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας, της πρόσβασής σε κοινοτικούς πόρους. iv) Τέλος, σε περίπτωση καταγραφής «υπερβολικών ανισορροπιών» (μεγάλο έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, χαμηλή ανταγωνιστικότητα, κ.ά.), προβλέπονται συστάσεις από το Συμβούλιο για τη λήψη μέτρων μείωσης του κόστους εργασίας, κ.ά. Η μη συμμόρφωση στις συστάσεις θα συνεπάγεται κυρώσεις με μορφή προστίμου ίσου με το 0,1% του ΑΕΠ.

Επίσης, προβλέπεται αντικατάσταση του προσωρινού «ευρωπαϊκού μηχανισμού σταθερότητας» (EFSF)3 που λήγει το 2013, με «μόνιμο μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων» (EΜS) και πόρους από τις χώρες-μέλη, το ΔΝΤ και ενδεχομένως από μεγάλες τράπεζες. Οι χώρες που θα ζητούν ένταξη στον μηχανισμό «διαχείρισης κρίσεων», θα τίθενται σε διαδικασίες «ελεγχόμενης πτώχευσης» και σε αναδιάρθρωση του χρέους, καθώς και σε εκχώρηση των αποφάσεων οικονομικής πολιτικής στις Βρυξέλλες.! Τέλος, προβλέπεται η τροποποίηση ως τις αρχές του 2013, τηςσυνθήκης της Λισσαβόνας με συνοπτικές διαδικασίες, αξιοποιώντας το «παράθυρο» του άρθ.48, παρ. 6, παρακάμπτοντας την προσφυγή στην ετυμηγορία των λαών της ΕΕ.

Παρότι στη Σύνοδο δεν υιοθετήθηκε η πρόταση για στέρηση του δικαιώματος ψήφου των υπό επιτήρηση χωρών, ορισμένα σημεία αφέθηκαν να ρυθμιστούν σε επόμενη σύνοδο. Έτσι, ο γαλλογερμανικός άξονας, και ειδικά η καγκελάριος Α.Μέρκελ, επέβαλε τις απαιτήσεις του γερμανικού κεφαλαίου με ιμπεριαλιστική ωμότητα! Η συγκεκριμένη εξέλιξη με όρους «ευρωπαϊκής ενοποίησης», αποτελεί βήμα προς αντιδραστική κατεύθυνση. Μόνο το στοιχείο της «ελεγχόμενης πτώχευσης» να υπολογίσουμε, σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα όλες οι περιφερειακές οικονομίες θα βιώσουν διαχρονική λιτότητα και αναπτυξιακή καχεξία, χωρίς να αποκλείεται και η υποχρεωτική έξοδος ορισμένων από το ευρώ, τουλάχιστον για διάστημα που τελούν υπό καθεστώς αυστηρής επιτήρησης.

Ένα άλλο βήμα προς την ίδια κατεύθυνση έγινε στην έκτακτη σύνοδο κορυφής των αρχηγών-κρατών της ευρωζώνης, στις 11-12 Μαρτίου ’11 στις Βρυξέλλες όπου υιοθετήθηκαν οι βασικοί άξονες του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, το οποίο πήρε την παραπλανητική ονομασία «Σύμφωνο για το Ευρώ+». Το νέο σύμφωνο περιλαμβάνει, με ωραιοποιημένες εκφράσεις, όλες τις απαιτήσεις της καγκελαρίου Ά. Μέρκελ (μεγαλύτερη ελαστικοποιήση των εργασιακών σχέσεων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης σύμφωνα με τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους και του προσδόκιμου ορίου ζωής, ενιαία βάση φορολογίας εταιρειών, συνταγματική δέσμευση για τα όρια ελλειμμάτων και χρέους, δημιουργία μόνιμου μηχανισμού στήριξης (EFSF), ο οποίος μπορεί να δέχεται κρατικά ομόλογα χωρών αλλά με αντάλλαγμα αυστηρά προγράμματα λιτότητας, όπως του «Μνημονίου», κ.ά. 

 

συνεχίστε την ανάγνωση http://praxisreview.gr/index.php/16-oikonomia/63-2015-06-20-11-17-23

Πηγή : http://praxisreview.gr

Read more »

Ο φτωχός, φτωχότερος

 

 

Στον καιρό της κρίσης οι φτωχοί πλήρωσαν παραπάνω φόρους μέχρι και 337%.

Βάλτε Καζαντζίδη στο πικάπ, ανάψτε κι ένα τσιγάρο στριφτό και πάμε να διαβάσουμε τα ευρήματα έρευνας του γερμανικού Ιδρύματος Μακροοικονομικών Μελετών Hans Böckler. Πάμε να δούμε πόσο επιστημονικός είναι ο στίχος «ο φτωχός, ο φτωχός όταν πεθαίνει, τότε μόνο, τότε μόνο ξαποσταίνει».

Στον καιρό της κρίσης οι φτωχοί πλήρωσαν παραπάνω φόρους μέχρι και 337%. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος, ο αριθμός είναι τριψήφιος. Οι πλούσιοι επιβαρύνθηκαν με φορολογικές αυξήσεις 9%. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος, ο αριθμός είναι μονοψήφιος.

Στο πλαίσιο τη έρευνας αναλύθηκαν στοιχεία που αφορούσαν 260.000 ελληνικά νοικοκυριά. Προκύπτει λοιπόν ότι το ονομαστικό ακαθάριστο προϊόν των μέσων ελληνικών νοικοκυριών ανάμεσα στο 2008 και 2012 μειώθηκε έως και κατά ένα τέταρτο. Οι μεγάλες μειώσεις οφείλονται κατά το ήμισυ στις περικοπές των μισθών. Τα χαμηλά στρώματα έχασαν μέσα στην κρίση το 86% του συνολικού τους εισοδήματος, ενώ οι πιο εύπορες οικογένειες μόλις το 16%.

Από τη μια λοιπόν χάθηκαν τα εισοδήματα λόγω απολύσεων και περικοπών από τους εργοδότες, από την άλλη το κράτος ζητούσε όλο και περισσότερα.

Η θλιβερή ανισορροπία στην αύξηση των υποχρεώσεων απέναντι στο κράτος δεν φαίνεται τόσο εντυπωσιακή στα απόλυτα νούμερα. Ο φτωχός καλείται να πληρώσει κάποια κατοστάρικα παραπάνω φόρου. Τι είναι διακόσια ή τριακόσια ευρώ στη συνείδηση των τεχνοκρατών; Κι όμως, για εκείνον που ζει με το τίποτα αυτά τα διακόσια ή τριακόσια ευρώ είναι η επιβίωσή του.

Σημειώνεται στην έρευνα ότι οι περικοπές ήταν πολύ πιο εκτεταμένες από ό,τι χρειαζόταν για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας σε διεθνές επίπεδο. Σχετικά με τις μειώσεις μισθών σημειώνεται ότι ήταν πιο οδυνηρές στον ιδιωτικό τομέα. Οι αποφάσεις για τους μισθούς του δημοσίου είτε δεν εφαρμόστηκαν ποτέ στην πράξη είτε αποσύρθηκαν λόγω δικαστικών αποφάσεων.

Προκύπτει επίσης ότι το 2012 ένα στα τρία ελληνικά νοικοκυριά έπρεπε να ζήσει με ετήσιο εισόδημα 7.000 ευρώ. Δηλαδή μια οικογένεια ή ένα ζευγάρι ή έστω ένας άνθρωπος έπρεπε να τα βγάζει πέρα με λιγότερα από 600 ευρώ το μήνα.

Την έρευνα για λογαριασμό του Ιδρύματος Hans Böckler εκπόνησε ο Τάσος Γιαννίτσης (τα έλεγε ο άνθρωπος, επί Σημίτη, ότι χωρίς μεταρρυθμίσεις πάμε στο γκρεμό) μαζί με τον αναπληρωτή καθηγητή Αγροτικής Οικονομίας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Σταύρο Ζωγραφάκη. Ο Καζαντζίδης είναι διαχρονικός. «Η φτώχεια είναι αβάσταχτη/ κι απ’ την καρδιά μου τρώει/ χαρά δε μου `δωσε στιγμή/ και μου `χει κάνει τη ζωή/ πικρή σαν μοιρολόι».

 

Πηγή : http://aristeri-diexodos.blogspot.gr/

Read more »

1.382.062 θύματα του πρωτογενούς πλεονάσματος,Ανανδρανιστάκης Γιώργος

Τα καλά νέα του πρωτογενούς πλεονάσματος περιμέναμε, τα κακά νέα της ανεργίας κατέφθασαν. Κάκιστα τα νέα της ανεργίας: στο 28% έφτασε τον Νοέμβριο, στα 1.382.062 άτομα οι καταγεγραμμένοι άνεργοι, 78.000 περισσότεροι από πέρυσι. Μια ολόκληρη πόλη έχασε τη δουλειά της μέσα σε ένα χρόνο, το χρόνο του success story. Στο 61,4% η ανεργία στις ηλικίες 15-24, στο 38,4% στις ηλικίες 25-34, στο 32,2% στις γυναίκες, στο 28,9% στην Αττική, το οικονομικό κέντρο της χώρας. Πλεόνασμα περιμέναμε, ανεργία μας προέκυψε. Ανεργία εξαιτίας του πλεονάσματος, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο επιτεύχθηκε το πλεόνασμα.


Το πρωτογενές πλεόνασμα του Σαμαρά και του Βενιζέλου προϋποθέτει την ανεργία. Επιτυγχάνεται χάρη στη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, το κλείσιμο οργανισμών, νοσοκομείων, σχολείων, τις απευθείας απολύσεις, τους χιλιάδες νέους ανέργους στη χώρα του ενάμισι εκατομμυρίου ανέργων. Κι όσοι γλιτώνουν, μένουν στο Δημόσιο με μισθούς γλίσχρους, χωρίς τη δυνατότητα να καταναλώσουν επαρκώς προϊόντα και υπηρεσίες. Θα το γράφουμε σε κάθε ευκαιρία: Η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα φέρνει ανεργία στον ιδιωτικό κι ας λένε ό,τι θέλουν οι Μπάμπηδες, οι Άρηδες και τα λοιπά παπαγαλάκια του καθεστώτος.

Το πρωτογενές πλεόνασμά τους προϋποθέτει φόρους μέχρι τελικής πτώσεως. Φόρους έμμεσους, άδικους εξ ορισμού, αφού πληρώνουν όλοι το ίδιο ανεξαρτήτως εισοδήματος. Φόρους άμεσους, άδικοι εν προκειμένω και αυτοί, αφού δεν πληρώνουν όλοι ανάλογα με τις δυνατότητές τους - ρωτήστε τους εφοπλιστές και τους καναλάρχες και θα σας εξηγήσουν το νόημα του ποιήματος. Φόροι άδικοι, που τους εισπράττουν με το ζόρι, βάζουν χέρι σε τραπεζικούς λογαριασμούς, σε μισθούς, συντάξεις επιδόματα, επιδοτήσεις, 687 εκατομμύρια άρπαξαν τους τελευταίους μήνες. Αρπάζουν εισόδημα από τις τσέπες αυτών που δεν έχουν, μειώνεται η αγοραστική δύναμη, κλείνουν τα μαγαζιά, παρατάνε τη δουλειά τους οι ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδού η ανεργία στο 28%.

Εντάξει, θα πει ο καλόπιστος. Τα παίρνουν τα λεφτά από τους φόρους και τα κάνουν δημόσιες επενδύσεις, οι δημόσιες επενδύσεις φέρνουν ανάπτυξη και η ανάπτυξη νέες θέσεις εργασίας. Σιγά μην τα κάνουν δημόσιες επενδύσεις. Για να επιτύχουν το προεκλογικό τους πλεόνασμα, έκοψαν άλλα 500 εκατ. ευρώ από το ήδη πετσοκομμένο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Σε μια οικονομία με 25% συσσωρευμένη ύφεση και 1,5 εκατ. ανέργους, οι αθεόφοβοι περικόπτουν τις δημόσιες επενδύσεις, για να εντυπωσιάσουν τον Σόιμπλε.

Η βίαιη επιβολή πρωτογενούς πλεονάσματος σε μια οικονομία που βρίσκεται σε βαθιά ύφεση έχει συνέπειες καταστροφικές. Το πλεόνασμα προϋποθέτει ανάπτυξη, κούρεμα του δημόσιου χρέους, πάταξη της φοροδιαφυγής- της φοροδιαφυγής των οφ σορ, όχι του κακομοίρη που δεν έχει να πληρώσει το χαράτσι και του παίρνεις το χιλιάρικο από την τράπεζα -μείωση των στρατιωτικών δαπανών, επιλεγμένες κοινωνικές δαπάνες-,καταπολέμηση της φτώχειας, επί παραδείγματι- που δεν προσμετρώνται στο έλλειμμα και άλλα παρόμοια. Χωρίς αυτά, το πλεόνασμα είναι θηλιά για την οικονομία, θηλιά για τους ανθρώπους. Για 1.382.062 ανθρώπους μέχρι στιγμής και ο εφιάλτης, δυστυχώς, συνεχίζεται.

Πηγή: koutipandoras.gr via http://www.aragma.gr

Read more »