Η λειτουργία του Traverso Rossa, μεταφέρεται σταδιακά στο νέο site,

# Marxism.

Ωστόσο, το υπάρχον blog και το υλικό που περιέχει, θα παραμείνουν προσβάσιμα.



22 Σεπτεμβρίου 2012

Επιδοτούμενη «επανάσταση»





Αναφορικά με μια αντιπαράθεση που έχει ανοίξει στο ιστολόγιο Praxis, περί του μοντέλου εργατικής αυτοδιαχείρισης υπό κατάληψη εργοστασίων , που εμφανίστηκε στην Αργεντινή και όχι μόνο, αλλά και στην Ελλάδα με τους εργαζόμενους της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, ίσως είναι απαραίτητο να ξεκαθαριστούν μερικά πράγματα.

Καταρχήν από το Traverso Rossa, δεν αναρτήθηκε καμία ανακοίνωση από την εν λόγω κινητοποίηση, απολύτως συνειδητά καθώς το πλαίσιο αιτημάτων (επιδότηση ΟΑΕΔ, νομικό πλαίσιο συνεταιριστικής καπιταλιστικής επιχείρησης) εκφέρουν ένα κοινωνικό και πολιτικό πρόταγμα που δεν συνάδουν με μια εργατική επαναστατική κοσμοαντίληψη που η κατά το δυνατόν έκφρασή της αποτελεί και τον λόγο ύπαρξης του ιστολογίου.

Επί της ουσίας, η πρακτική δημιουργίας «αντικαπιταλιστικών» αυτοδιαχειριζόμενων ζωνών που θα λειτουργούν υπό το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο του καπιταλισμού, αν και αποτελεί καθόλα σεβαστή επιλογή ατομικής επιβίωσης, δεν αποτελούν οι συγκεκριμένες δομές, προπλάσματα απελευθερωτικής κομμουνιστικής ή άλλης προοπτικής, αλλά αντίθετα τρόπο και μεθοδολογία κοινωνικού και πολιτικού αναχωρητισμού από το κυρίαρχο διακύβευμα που δεν είναι άλλο από την λύση της θεμελιώδους αντίθεσης ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΕΡΓΑΣΙΑ. Η κεντρική αυτή αντίθεση δεν λύνεται, ούτε πρόκειται να λυθεί, με την δημιουργία καπιταλιστικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων που αποδέχονται την αστική ηγεμονία, ακόμη και αν θιασώτες αυτής της πρακτικής φαντασιώνονται ότι το καπιταλιστικό τέλος θα επέλθει μέσω του αθροίσματος επιμέρους αντικαπιταλιστικών ζωνών. Αυτό δεν είναι πολιτική, δεν είναι φυσικά εργατική πολιτική, αλλά πρωτόλεια πρακτική αριθμητική.

Επανάσταση με επιδότηση του ΟΑΕΔ, επανάσταση υπό την σκέπη του αστικού κράτους, επανάσταση με ανέγγιχτο το καπιταλιστικό κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο υφίσταται μόνο στις αντικαπιταλιστικές ονειρώξεις της καλπάζουσας φαντασίας της κάθε είδους «αυτονομίας», που προβάλλει στην φυσιογνωμία και στο πλαίσιο μιας δράσης εργαζομένων που προσπαθούν να επιβιώσουν στο κέντρο της καπιταλιστικής δίνης, την ιστορικά επαναλαμβανόμενη καθολική κοινωνική αποτυχία ενός αναρχοσυνδικαλιστικού προτάγματος, που έχοντας πάρει διαζύγιο από την αναγκαιότητα της ολιστικής αντιπαράθεσης με την αστική πολιτική και το αστικό κράτος, επιχειρεί δημιουργώντας εργατικά σύμβολα φενάκη και χαϊδεύοντας την μικροαστική απελπισία, να αναπαραχθεί το ίδιο, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει απολύτως καμία σύνδεση ούτε με τις αναγκαιότητες ούτε με τις δυνατότητες της εποχής για τον κόσμο της εργασίας.

Τα κάθε λογής συνεταιριστικά εγχειρήματα, αποτελούν πιθανά διέξοδοι ατομικής επιβίωσης εν μέσω ενός κανιβαλικού καπιταλισμού, ωστόσο εκ της φύσης τους, δεν αντιπαρατίθενται με την ουσία του καπιταλιστικού συστήματος αλλά αντίθετα αναζητούν συνταγές ελιγμών εντός του ασφυκτικού status quo, ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν όσοι συμμετέχουν σε αυτά, γι αυτό και αξιολογούνται ως απόπειρες εναλλακτικής συνεταιριστικής επιχειρηματικότητας, που καθορίζονται από την κυρίαρχη καπιταλιστική αρχή της ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑΣ -έστω και «λελογισμένης»-, καθώς το καταναλωτικό κοινό που απευθύνονται , σε συνθήκες κρίσης έχει σαφώς και αισθητά εξαιρετικά μειωμένη αγοραστική δύναμη.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο εξαιρετικά μεταβατική , ιδανική για την ευδοκίμηση λογικών κοινοβιακού καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, που αποτελούν εκκωφαντική ιλαροτραγωδία ειδικά όταν παρουσιάζονται ως αντικαπιταλιστικοί μονόδρομοι, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν ζώνες κοινωνικής αποσυμπίεσης, ωφέλιμες για έναν καπιταλισμό που βρίσκεται σε διαδικασία οικοδόμησης και συγκρότησης των νέων όρων της κοινωνικό-οικονομικής ηγεμονίας του. Είναι πιθανό να φτιαχτούν συνεταιριστικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις που θα πωλούν πιο φτηνά πλακάκια, ξυλεία, ρούχα, ντομάτες, αλλά αυτό δεν θα επιδράσει στο ελάχιστο στην αξία της εργατικής δύναμης, στην αξία της ζωής των εργαζόμενων που θα απαξιώνεται μέρα με την μέρα, καθώς το πλαίσιο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης θα εκτείνεται βαθαίνοντας την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση. Γιατί ο καπιταλισμός αναγεννιέται μέσα από τις απόπειρες ατομικής επιβίωσης που θεωρούν τον καπιταλισμό ως ιστορικά αμετακίνητη αέναη συνισταμένη της ατομικής και συλλογικής ζωής. Και αυτή ακριβώς είναι η στυγνή κοινωνική πραγματικότητα.

Λόγω της ανυπαρξίας ενός εργατικού κινήματος, ενός επαναστατικού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα θέτει το ζήτημα της επαναστατικής μετάλλαξης των σχέσεων παραγωγής στην βάση της κομμουνιστικής απελευθερωτικής προοπτικής, είναι κοινωνικά και πολιτικά φυσιολογικό να ευδοκιμούν οι αλχημιστές ενός αγοραίου αντικαπιταλισμού, που αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι η πορεία προς την εργατική χειραφέτηση έχει ως αναγκαία προϋπόθεση, την αμετάκλητη συντριβή του αστικού καπιταλιστικού οικοδομήματος, οδηγούνται στο εκχυδαϊσμό της απελευθερωτικής κοινωνικής προοπτικής στριμώχνοντάς της στα πεπερασμένα όρια που θέτει η καταθλιπτική αστική ηγεμονία.

Τα συνεταιριστικά κοινόβια αγροτουρισμού που αυτές οι θεωρήσεις προκρίνουν ως δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση, αποτελούν και θα αποτελέσουν τα αναγκαία θεμέλια πάνω στα οποία θα κτισθεί θα εδραιωθεί μια νέα καπιταλιστική ηγεμονία και εξουσία πιο ολοκληρωτική και πιο συντριπτική από κάθε άλλη φορά. Μια εξουσία που αδιαφορεί για τους ατομικούς δρόμους που κάθε φορά επιλέγουν οι υπήκοοι της, αρκεί αυτοί, να μην αμφισβητούν τα ιερά και τα όσια που συγκροτούν της κοινωνική και οικονομική κυριαρχία της. Η αμφισβήτηση αυτής της κυριαρχίας οφείλει να αηδιάζει, οφείλει να απορρίπτει το κράτος τους , τους νόμους τους, τις επιδοτήσεις τους, τα δάνειά τους.

Αν είναι πραγματικά αμφισβήτηση, αν είναι πραγματικά κοινωνική ανυπακοή και όχι μια χίμαιρα ατομικής επιβίωσης που ευτελίζει και απαξιώνει την ανάγκη και την δυνατότητα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτισμικής χειραφέτησης του κόσμου της δουλειάς.

Δυστυχώς όμως κάθε δράση που θεωρεί δεδομένη την καπιταλιστική κυριαρχία, δεν συμπεριλαμβάνεται στον καμβά της κοινωνικής ανυπακοής και αμφισβήτησης.

Και το όνειρο τελειώνει κάπου εδώ, ενώ ο καπιταλιστικός εφιάλτης συνεχίζεται…

5 σχόλια:

  • TRASH says:
    23 Σεπτεμβρίου 2012 - 12:27 μ.μ.

    Είχα δημοσιεύσει πέρσι, μία σειρά άρθρων πάνω στο ίδιο ζήτημα. Το πρώτο ήταν ένα πλήρες ρεπορταζ για την Ζανόν και την Φάνσιπατ, από την "Κόντρα" ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2011/07/blog-post_20.html ), τα άλλα δύο γράφτηκαν, το ένα με αφορμή την applebees ( http://fadomduck2.blogspot.com/2011/07/applebees.html ) , και το άλλο σαν μία θεωρητική μελέτη (στο πόδι) πάνω στο ζήτημα. Το ενδιαφέρον στην τριτη ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2011/07/blog-post_22.html )ανάρτηση είναι ο διάλογος που ακολούθησε με αναγνώστη που υποστήριξε την θεωρία πως οι συνεταιρισμοί μπορούν να έιναι σοσιαλιστικές "νησίδες" εντός του καπιταλισμού. Πιθανόν να τα βρεις ενδιαφέροντα.

  • traversorossa says:
    23 Σεπτεμβρίου 2012 - 3:41 μ.μ.

    Ευχαριστώ. θα τα μελετήσω. καλή συνέχεια

  • avanti_maestro says:
    24 Σεπτεμβρίου 2012 - 9:33 π.μ.

    Όσο πιο σύντομα γίνεται, λόγω έλλειψης χρόνου:

    Τα έχεις μπλέγμένα στο μυαλό σου.. αναχωριτισμός, χολογουέι και καπιταλιστικές ζώνες για ένα εργοστάσιο κατηλλειμένο 17 μήνες,με εργατικές 24ωρες βάρδιες, με σωματείο βάσης, με πρόγραμμα να λειτουργήσει με εργατική αυτοδιαχείριση διεκδικεί αυτά που του χρωστάνε από κράτος και εργοδοσία..

    Παρεπιμπτόντως αντιλαμβάνεται πως έστω κι έτσι δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση κι ότι η συνολική αλλαγή μπορεί να έρθει με την εξουσία των υποτελών τάξεων.

    Έχετε μπλέξει δυστυχώς, το πρόταγμα της "αλληλέγγυας" οικονομίας με το πρόταγμα της Βιο.Με. Εύκολος αντίπαλος (και δικαιολογία για τη μη στήριξη) για το κκε (κ άλλους). Όμως τι κρίμα!

    Αλήθεια η "άλλη πρόταση" είναι η δοκιμασμένη άκαρπη υπομονή, που κάνουν άλλα εργοστάσια (και με πλαίσιο του ΠΑΜΕ αλλά και άλλων). Περιμένουμε, κατεβαίνουμε στις πορείες και έτσι περνάει ο καιρός και δεδουλευμένα δεν βλέπουμε.......Επίσης πως να μιλήσει διαφορετικά ο εργάτης για "όξυνση της ταξικής πάλης" σε ένα κλειστο εργοστάσιο; Τι διαφορετικό του προτείνεις;;;

    Κι όσο μιλάτε για "επιδοτούμενη επανάσταση", η Βιο.Με. δεν έχει πάρει φράγκο από επίσημους συνδικαλιστικούς φορείς, διάφορα "αλληλέγγυα" κόμματα ή κρατικούς φορείς. Καλεί εμάς, κάθε έναν από την εργατική τάξη, να στηρίξει τον δίκαιο αγώνα της.

    Σε αυτή τη μικρή γωνιά της Ελλάδας, κρίνονται στάσεις και συμπεριφορές.

  • traversorossa says:
    24 Σεπτεμβρίου 2012 - 2:09 μ.μ.

    επειδή κ γω δεν έχω χρόνο, ας τα ξεμπλέξουμε σύντομα :

    1. μην προβάλλεις τις δικές σου επαναστατικές προσδοκίες σε μια κινητοποίηση που ζητά νομικό πλαισιο ώστε να λειτουργήσει συνεταιριστικά απο το αστικό κράτος, ζητά επιδότηση απο τον ΟΑΕΔ κτλ. Αυτή είναι η πραγματικότητα του πλαισίου αιτημάτων της συγκεκριμένης κινητοποίησης. Ούτε εργατικά συμβούλια, ούτε εργατικός έλεγχος στην παραγωγή κοκ. Αν καταφέρει λοιπόν και πάρει την επιδότηση θα είναι μια επιδοτούμενη συνεταιριστική επιχείρηση απο το αστικό κράτος και θα βρεθεί λύση στο πρόβλημα επιβίωσης των εργαζόμενων (που πραγματικά το εύχομαι) ενώ όσοι αλληλέγγυοι ονειρεύονται επανάσταση θα κατανοήσουν τελικά ότι αυτή είναι επιδοτούμενη.

    2. Το δίπολο ή εργατική κινητοποίηση με το πλάσιο του ΠΑΜΕ ή εργατική κινητοποίηση με το πλαίσιο της ΒΙΟΜΕ για μένα είναι πλαστό, ανύπαρκτο, γελοίο και άτοπο. Αλλιώς ή θα μουν στο ΠΑΜΕ ή αλληλέγγυος στην ΒΙΟΜΕ. Δεν συντάσσομαι με κανένα απο τα δύο συνειδητά. Ούτε με τις πανεργατικές μονοήμερες απεργίες "διαρκείας" είμαι, όυτε ελλείψει επαναστατικού εργατικού κινήματος υποκλίνομαι στην πρωτόλεια αντίδραση εργαζόμενων που ψάχνουν τρόπο να την παλέψουν ονομάζοντάς την επαναστατική.

    3. Όχι ότι έχει ιδαίτερη σημασία η δική μου μεμονωμένη στάση και γνώμη , αλλά είμαι απόλυτα πρόθυμος να ανασκευάσω και να υποκλιθώ στην δυνατότητα της ταξικής πάλης να αλλάζει συνειδήσεις (κάτι που το πιστεύω) αν το σωματείο της ΒΙΟΜΕ υπαναχωρήσει απο το παρακάτω πλαίσιο :

    "ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ: ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΑΞΗ ΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΥΤΕΣ !

    ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ: ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Ο.Α.Ε.Δ. ΟΠΩΣ ΕΠΙΔΟΤΕΙ ΤΟΝ ΝΕΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ ΝΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ!

    ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: ΤΑ ΒΑΡΗ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ!

    ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΜΕ: ΣΧΕΔΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ!"


    http://biom-metal.blogspot.gr/search?updated-max=2012-07-30T04:21:00-07:00&max-results=7&start=28&by-date=false

    αν κάτι τέτοιο συμβεί εδώ είμαι να αναγνωρίσω το λάθος της εκτίμησής μου.

    4. Η επίκληση συνεχώς του σωματείου βάσης ως μορφή συγκρότησης της τάξης ειλικρινά με αφήνει αδιάφορο αν αυτή η μορφή δεν γεμίζει με εκείνο το πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο που πρέπει να βρίσκεται κατα την γνώμη μου σε ευθεία αντίθεση με το αστικό κράτος και την συνολική καπιταλιστική λειτουργία που είναι πασιφανές και αυταπόδεικτο ότι απο την συγκεκριμένη κινητοποίηση θεωρείται δεδομένη και ιστορικά αμετακίνητη.

    5. Τέλος μην αυταπατάσαι σοσιαλισμός σε ένα εργοστάσιο ή ελευθεριακός κομμουνισμός ή ότι άλλο θές δεν πρόκειται να υπάρξει. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι το μοντέλο της ΒΙΟΜΕ να περπατήσει, και με την πάροδο του χρόνου να ενταχθεί στην συνολική καπιταλιστική οικονομική ζωή ως εναλλακτική μορφή επιχειρηματικότητας που φυσικά και δεν θα απειλεί το συνολικό οικοδόμημα. Η Αργεντίνη είναι έκδηλο παράδειγμα αυτής της εξέλιξης και άφησε έκθετους όλους όσοι παρουσιάζαν το παράδειγμα του εκεί εργοστασίου πλακιδίων ως πρόπλασμα ελευθεριακού κομμουνισμού. Εγώ απο τότε έλεγα ότι απλά θα πουλά φθηνότερα πλακάκια. Και αυτό συμβαίνει.

    6. Δεν έχω άγχος να υποδείξω στους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕ τι πρέπει να πράξουν και σέβομαι απόλυτα τις επιλογές τους απλά δεν τις εντάσσω στο πεδίο της εργατικής πολιτικής και αυτό είναι μια πολιτική εκτίμηση με βάση το δικό τους πολιτικό πλαισιο διεκδίκησης και όχι αυτό των διάφορων αλληλέγγυων. Και αυτό πιστεύω ότι είναι το πιο έντιμο ώστε να μην παραμορφώνεται η πραγματική εικόνα της εν λόγω κινητοποίησης.

    7. Δεν ξέρω γιατί μου απευθύνεσαι στον πλυθυντικό που μάλλον δεν είναι ευγενείας. Ένας είμαι...

  • traversorossa says:
    24 Σεπτεμβρίου 2012 - 2:13 μ.μ.

    πλυθυντικό = πληθυντικό

Δημοσίευση σχολίου

1. Αναδημοσιεύονται όλα τα σχόλια , που ο συγγραφέας τους, χρησιμοποιεί τουλάχιστον, ψευδώνυμο.

2. Δεν αναδημοσιεύονται υβριστικά σχόλια

3. Αποκλείονται ρατσιστικά, φασιστικά και κάθε είδους εθνικιστικά σχόλια.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.