Ο Φιντέλ συναντά λατινοαμερικάνους ηγέτες μετά το πέρας της συνόδου της CELAC

 

 

 

Ο ιστορικός ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, είχε μια συντροφική και εγκάρδια συνάντηση με τους προέδρους της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα και της Νικαράγουας, Ντανιέλ Ορτέγα. Τους δέχτηκε στην κατοικία του στην Αβάνα την Τετάρτη, μετά το κλείσιμο της 22ης συνόδου αρχηγών κρατών της Κοινότητας Κρατών Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής (CELAC).


Οι λατινοαμερικάνοι ηγέτες εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να ανταλλάξουν σχέδια και προοπτικές σχετικά με διάφορα θέματα που προσεγγίστηκαν στο ραντεβού του περιφερειακού μπλοκ, που έλαβε χώρα την Τρίτη 28 και την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου στην πρωτεύουσα της Κούβας.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Cubadebate, στη συνάντηση υπήρχε πλήρης σύμπνοια στην ανάγκη να εργαστούν εντατικά για να μειώσουν όσο γίνεται περισσότερο την ακραία φτώχεια, τον αναλφαβητισμό, τις ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης και την ανισότητα, στόχοι εφικτοί μόνο αν εφαρμοστούν προγράμματα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης προς όφελος των λαών. Στην ίδια γραμμή, οι πρόεδροι και ο Φιντέλ υπογράμμισαν την ιστορική ανάγκη που αναλογεί στους πολιτικούς ηγέτες για την επιδίωξη αυτών των σημαντικών στόχων που τέθηκαν στη σύνοδο της CELAC.


Από την άλλη, η στιγμή ήταν επίσης κατάλληλη για να θυμηθούν με συγκίνηση τον ηγέτη της Μπολιβαριανής Επανάστασης, Ούγκο Τσάβες Φρίας, και τις εξαιρετικές του προσπάθειες για την δημιουργία της Κοινότητας Κρατών Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής, των οποίων τα αποτελέσματα και οι πρόοδοι συνιστούν την καλύτερη προσφορά στη μνήμη του και αξέχαστο παράδειγμα.


Επιπλέον, οι πρόεδροι ευχαρίστησαν το Φιντέλ για την φιλοξενία του, την οργάνωση, τις καρποφόρες συζητήσεις, τα αποτελέσματα της συνόδου και την διαρκή υποστήριξη της Κούβας στις κυβερνήσεις τους.


Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση, τονίστηκε επίσης ότι ο Κορέα, ο Μοράλες και ο Ορτέγα είχαν ζητήσει να τον επισκεφτούν όλοι μαζί, με δεδομένες τις παραδοσιακές σχέσεις φιλίας που ανέκαθεν υπήρχαν ανάμεσα στους λαούς τους και ανακάλεσαν στη μνήμη τους εμπειρίες που έζησαν στα πιο δύσκολα χρόνια.


Προηγουμένως, ο κουβανός ηγέτης είχε συναντήσεις με τις προέδρους της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες, της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ, καθώς και με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν. Την Πέμπτη συναντήθηκε ακόμα με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, και την πρόεδρο του Σουρινάμ, Ντεζιρέ Ντελάνο Μπούτερς.

Η 2η σύνοδος προέδρων της CELAC ολοκληρώθηκε στην Τετάρτη, αφήνοντας πολλή δουλειά σε περιφερειακό επίπεδο για την ατζέντα των επόμενων ετών. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, η Κόστα Ρίκα ανέλαβε την νέα προεδρία και δεσμεύτηκε να εκπληρώσει τους στόχους που έχουν τεθεί.

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή : http://prensa-rebelde.blogspot.gr

 

 

Read more »

Η Δημοκρατία είναι Σοσιαλιστική - Φιντέλ Κάστρο, 1961

 

 

 

 

Το παρακάτω απόσπασμα είναι απ' το βιβλίο "Φιντέλ Κάστρο: Η Επανάσταση της Κούβας" (Εκδόσεις Ψύχαλου, σελ. 388-391). Αναφέρεται σε λόγο που εκφώνησε ο Κάστρο την Πρωτομαγιά του 1961, αφού είχε αντιμετωπιστεί επιτυχώς απ' την επαναστατική κυβέρνηση η εισβολή ιμπεριαλιστών και μισθοφόρων στον Κόλπο των Χοίρων. Το αναδημοσιεύουμε στο πλαίσιο τιμητικού αφιερώματος για τα 55 χρόνια απ' την Κουβανική Επανάσταση.


Μετά τη νίκη κατά των εισβολέων (μεταξύ των οποίων, μετά την σύλληψη τους, αναγνωρίστικαν πολυάριθμοι βασανιστές του Μπατίστα, αστυνομικοί και μέλη του διαλυθέντος στρατού της δικτατορίας, πάνω απο τρείς εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι ισπανικής καταγωγής και μερικοί αξιωματικοί του αμερικανικού στρατού) η κουβανέζικη επανάσταση επιτάχυνε την πορεία της, καθιστάμενη πιό στέρεη και ασφαλής όχι μόνον απ' τη θαρραλέα και καθολική κινητοποίηση του κουβανέζικου λαού, αλλά και από την ενεργό αλληλεγγύη των σοσιαλιστικών χωρών και της δημοκρατικής κοινής γνώμης όλου του κόσμου.



Την Πρωτομαγιά, στην Αβάνα, κατά την λαϊκή διαδήλωση που ήταν η πιό γιγαντιαία που έχει σημειωθεί στην ιστορία της αμερικανικής ηπείρου, οι κουβανέζοι επιβεβαίωσαν την αποφασιστική τους θέληση να μην κάνουν πίσω, να μην επιτρέψουν το γυρισμό ενός παρελθόντος απελπισίας, καταπίεσης και κακοτυχίας και να υπερασπισθούν με τη ζωή τους τις μεγάλες νίκες που κέρδισαν σε λιγότερο από δύο χρόνια επαναστατικής εξουσίας. Εκείνη τη μέρα, ύστερα απο μιαν ατέλειωτη παρέλαση επαναστατών στρατιωτών, σχηματισμών της εργατοαγροτικής εθνοφρουράς και λαού, ο Κάστρο σ' έναν μνημειώδη λόγο ανήγγειλε ότι η Κούβα γρήγορα θα είχε ένα σοσιαλιστικό Σύνταγμα.

“Εκείνοι (οι αντεπαναστάτες δράστες της απόβασης που απέτυχε και τ' αφεντικά τους) διακηρύσσουν ότι ήλθαν στην Κούβα για να υπερασπισθούν το Σύνταγμα του 1940. Το περίεργο είναι ότι το πραξικόπημα του Μπατίστα, που κατάργησε το Σύνταγμα αυτό, βρήκε την άμεση υποστήριξη και την ανοιχτή συνενοχή, κατ' αρχήν της αμερικανικής πρεσβείας και σε συνέχεια του αντιδραστικού κλήρου, των κυρίαρχων οικονομικών κύκλων, των μονοπωλιακών εταιρειών και των πλουτοκρατικών κύκλων της χώρας μας, μιάς διεφθαρμένης μέχρι μυελού οστέων δικαστικής εξουσίας, και αναρίθμητων αργυρώνητων πολιτικών ανδρών.




Αποτελεί κατάφωρο κυνισμό, άνθρωποι αυτού του τύπου να παρουσιάζονται σήμερα στην Κούβα, συντροφιά με πολιτικάντηδες της εποχής του Μπατίστα, μαζί με εκατοντάδες στρατιωτικούς που υπερασπίσθηκαν αυτή την τυραννίδα, με μια μάζα εγκληματιών και βασανιστών και να λένε στο λαό μας ότι ήλθαν να υπερασπισθούν το Σύνταγμα του 1940. Το Σύνταγμα αυτό, σ' ότι είχε πιό προοδευτικό και επαναστατικό στάθηκε σεβαστό κι εφαρμόσθηκε μοναδικά απ' την επαναστατική κυβέρνηση. Το Σύνταγμα αυτό π.χ. καθόριζε ότι τα μεγάλα αγροκτήματα έπρεπε να καταργηθούν. Εντούτοις, μια αμερικανική εταιρεία, παρά τις διατάξεις του νόμου, κατείχε δεκαεφτά χιλιάδες καμπαλερίες γης. Παρά το ότι ένα άλλο άρθρο του νόμου καθόριζε τη μελλοντική έκδοση των διαταγμάτων των προοριζόμενων να διευκολύνουν το περασμα της ιδιοκτησίας της γης στους κουβανέζους, παρά το ότι το Σύνταγμα το υπογράμμιζε αυτό κατηγορηματικά, επί δεκαεννιά χρόνια δεν κατατέθηκε ούτε ένας νόμος που να έκοβε έστω και μια καμπαλερία γης απ' το μεγάλο βορειοαμερικανικό μονοπώλιο που κατείχε δεκαεφτά χιλιάδες.


Υπήρχαν και μονοπώλια που κατείχαν άλλα δεκαπέντε χιλιάδες, κι άλλα δέκα χιλιάδες καμπαλιερίες – για τους ξένους που δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει αυτό διευκρινίζω ότι δέκα χιλιάδες καμπαλερίες ισοδυναμούν με περίπου 140 χιλιάδες εκτάρια. Και υπήρχαν αμερικανικές εταιρείες που κατείχαν πάνω από 200 χιλιάδες εκτάρια των καλύτερων κουβανέζικων γαιών. Και υπήρχε και ένας συνταγματικός νόμος που καταργούσε τη μεγάλη γαιοκτησία, ένας άλλος νόμος που καθόριζε το μέγιστο όριο γαιοκτησίας κι ένας άλλος ακόμα, σύμφωνα με τον οποίο οι γαίες έπρεπε να γίνουν και πάλι κουβανέζικη ιδιοκτησία – αλλά τίποτε απ' αυτά δεν έγινε.


Το Σύνταγμα καθόριζε επίσης ότι: “το Κράτος θα συνέβαλε με όλα τα μέσα που είχε στη διάθεση του για να εξασφαλίζει εργασία σε κάθε χειρωνακτικό ή πνευματικό εργάτη”. Η Επανάσταση βρέθηκε μπρος σε δέκα χιλιάδες δασκάλους χωρίς αίθουσες διδασκαλίας, χωρίς εργασία και αμέσως κατάφερε να δημιουργήσει συνθήκες ώστε να εκπληρώσουν το έργο τους, μια και υπήρχαν πεντακόσιες χιλιάδες παιδιά που είχαν ανάγκη να πάνε σχολείο. Να τι έκανε η Επανάσταση χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που είχε στη διάθεση της για να πραματοποιήσει το σκοπό που επέβαλλε το Σύνταγμα.


Πριν την Επανάσταση, αυτές οι θεμελιώδεις αρχές που είχαν θεσπιστεί με το Σύνταγμα και των οποίων η εφαρμογή θα είχε λύσει το πρόβλημα εκατοντάδων χιλιάδων αγροτών και εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων, δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ. Σ' αυτούς που μιλάνε για το Σύνταγμα του 1940 τους απαντάμε πως σήμερα φαίνεται και παλιό και ξεπερασμένο. Εμείς έχουμε προχωρήσει και το Σύνταγμα του 1940, καλό στην εποχή που συντάχθηκε (έστω και αν δεν εφαρμόστηκε) έχει εντελώς ξεπεραστεί απ' την Επανάσταση μας που είναι μια σοσιαλιστική επανάσταση.


Θέλουμε πια να μιλήσουμε για ένα καινούργιο Σύνταγμα, για ένα διαφορετικό Σύνταγμα που δε θα 'ναι αστικό, δεν θα ανταποκρίνεται, δηλαδή, στα συμφέροντα εκμετάλλευσης μιάς τάξης σε βάρος των άλλων. Θέλουμε ν' ανταποκρίνεται σ΄ένα καινούργιο κοινωνικό σύστημα όπου να μην υπάρχει πια εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο. Αυτό το καινούργιο κοινωνικό σύστημα λέγεται Σοσιαλισμός και γι' αυτό, αυτό το νέο Σύνταγμα θα είναι Σύνταγμα Σοσιαλιστικό.


Αν στον κ.Κέννεντυ δεν αρέσει ο σοσιαλισμός, σε μας δεν αρέσει ο ιμπεριαλισμός, σε μας δεν αρέσει ο καπιταλισμός. Και με το ίδιο δικαίωμα που αυτός διαμαρτύρεται εναντίον ενός σοσιαλιστικού καθεστώτος που βρίσκεται σε απόσταση ενενήντα μιλίων απ' τις ακτές των ΗΠΑ, μπορούμε και μεις με τη σειρά μας να διαμαρτυρηθούμε για την ύπαρξη ενός καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού καθεστώτος που υπάρχει σε απόσταση ενενήντα μιλίων απ' το νησί μας.


Λοιπόν, ναι! Το καθεστώς μας είναι σοσιαλιστικό! Και αν υπάρχει εδώ, στην Καραϊβική, το φταίξιμο δεν είναι μόνο δικό μας. Είναι και του Χριστόφορου Κολόμβου και των άγγλων και ισπανών αποικιστών και της ίδιας της γεωγραφίας της χώρας μας! Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι με πλήρες δικαίωμα μπορούμε να ζήσουμε εδώ με το σοσιαλιστικό καθεστώς που ο λαός μας προτίμησε και διάλεξε. Και ας ζήσουν κι' αυτοί με το δικό τους σύστημα μέχρις ότου ο λαός των ΗΠΑ κουραστεί (γιατί μια μέρα θα κουραστεί) από τα μονοπώλια και την εκμετάλλευση τους!


Διακηρύσσουν ότι η ύπαρξη ενός σοσιαλιστικού καθεστώτος θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια τους. Όχι! Ότι πραγματικά θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του λαού των ΗΠΑ είναι η επιθετική πολιτική των αμερικανών πολεμοκάπηλων – ότι υπονομεύει την ασφάλεια του λαού των ΗΠΑ είναι οι πράξεις αυτής της επιθετικής πολιτικής που παραγνωρίζει την κυριαρχία και τα δικαιώματα των άλλων λαών. Εκείνος που απειλεί πραγματικά την ασφάλεια των ΗΠΑ είναι ο ίδιος ο Κέννεντυ με την επιθετική του πολιτική που μπορεί να προκαλέσει έναν παγκόσμιο πόλεμο που θα στοίχιζε τη ζωή δεκάδων εκατομμυρίων αμερικανών". 

 

Πηγή : http://prensa-rebelde.blogspot.gr

Read more »

Εκατό ώρες με τον Φιντέλ

Πηγή : Οικοδόμος


Πολλά έχουν ακουστεί και γραφτεί για την κουβανική επανάσταση και τον ηγέτη της Φιντέλ Κάστρο. Τόσα πολλά και αντιφατικά, που πραγματικά πιστεύω ότι εκτός απο κάποιες πολύ γνωστές πλευρές της Επανάστασης σε αυτό το μικρό νησί της Καραϊβικής, πολλά παραμένουν άγνωστα ή συνειδητά αποκρύπτονται από τους αστούς διεθνολόγους και αναλυτές που καταπιάνονται με το εξωτικά ενοχλητικό και αξιοπερίεργο φαινόμενο:
150 χιλιόμετρα από την ακτή της Φλόριδας και 20 χρόνια από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το σημείο αυτό του χάρτη παραμένει ανεξίτηλα βαμμένο με τα χρώματα μιας σχεδόν 45χρονης επανάστασης.


Οι ερμηνείες των καλοθελητών, των υπερασπιστών των “ανθρώπινων δικαιωμάτων”, αλλά και των φίλων της κουβανικής επανάστασης είναι φυσιολογικά αντικρουόμενες. Δικτατορικό καθεστώς, αιώνιος τύρρανος ο Φιντέλ(που πρόσφατα πάσαρε το αξίωμα του στον αδερφό του Ραούλ) λένε οι πρώτοι. Επανάσταση που αντλεί τη δύναμη και αντοχή της από το λαό υποστηρίζουν οι δεύτεροι.


Ο Ιγνάσιο Ραμόνε, διευθυντής της παρισινής Le Monde diplomatique, αναλαμβάνει σε αυτό το βιβλίο ένα δύσκολο εγχείρημα. Μια εφόλης της ύλης συνέντευξη με τον Φιντέλ Κάστρο, που διατρέχει όλες τις στιγμές της ζωής του Κουβανού ηγέτη: από την παιδική του ηλικία μέχρι την τωρινή κατάσταση στην Κούβα, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η επανάσταση. Το βιβλίο είναι απομανγητοφώνιση της συνέντευξης η οποία διήρκησε περίπου 100 ώρες και είναι δομημένο σε ξεχωριστά κεφάλαια με θεματικές ενότητες και τη μορφή ερωτήσεων-απαντήσεων. Ο αναγνώστης διαβάζοντας σελίδα σελίδα το βιβλίο θα καταλάβει απο πρώτο χέρι γιατί ο Φιντέλ στις περίφημες ομιλίες του στην πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα και αλλού μπορούσε να κρατάει καθηλωμένους τους εκατοντάδες χιλιάδες Κουβανούς που τον άκουγαν για …6-7 ώρες! Πως ο μοναδικά χαρισματικός αυτός ηγέτης παρουσιάζει γεγονότα, παραθέτει εμπειρίες και παραδείγματα από τη διεθνή ιστορία, το παρελθόν της Κούβας, την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τα δένει όλα μαζί σε ένα πυκνό κουβάρι πολεμικής ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα καπιταλιστικά κράτη. Ένας ασυγκράτητα χειμμαρώδης λόγος συμπυκνώνει ημερομηνίες, πρόσωπα, γενονότα, ιδέες, πολιτικές επιλογές και στρατηγική που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο τόσο στην διαδρομή της Κούβας μέχρι σήμερα αλλά και στη διεθνή κατάσταση.


Ο Φιντέλ εκπλήσσει φίλους και εχθρούς σε αυτό το βιβλίο. Οι ερωτήσεις(μεταξύ των άλλων) που του θέτει ο Ραμόνε κάθε άλλο παρά εύκολες είναι: η κρίση των πυραύλων στην Κούβα, οι σχέσεις με την ΕΣΣΔ, η “ειδική περίοδος” μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων, οι φυλακίσεις “αντιφρονούντων”, τα κύματα μετανάστευσης, η διάδοχη κατάσταση, η προσωπολατρεία και η δημοκρατία στην Κούβα. Οι απαντήσεις του Κουβανού ηγέτη διαφωτιστικές με πλήρη παράθεση στοιχείων, εκτενή ανάλυση γεγονότων και αυτοκριτική. Σε πολλά σημεία του βιβλίου ο Φιντέλ δεν θα διστάσει να πει ότι έγινε λάθος σε αυτή ή την άλλη επιλογή ή να παραδεχτεί ότι τη συγκεκριμένη στιγμή που λαμβανόταν μια απόφαση ήταν προϊόν απαραίτητων συμβιβασμών και υποχωρήσεων. Δεν διεκδικεί την απόλυτη αλήθεια και δικαίωση στις αποφάσεις που πήρε. Εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια το πως πάντα με τη σύμφωνη γνώμη με την πλειοψηφία του λαού ενεργούσε πάντα με κριτήριο την διατήρηση της επανάστασης στην ουσία της: στην οργάνωση της παραγωγής, τις κοινωνικές παροχές, στον πολιτισμό, την εξωτερική πολιτική και την στρατιωτική ετοιμότητα για την υπεράσπιση των εδαφών της χώρας.


Το βιβλίο περιλαμβάνει εκτενείς αναφορές σε διάφορα γεγονότα. Από τα γνωστά: επίθεση στον στρατώνα Μονκαδα, εξορία-φυλάκιση, γνωριμία με τον Τσε, προετοιμασία και απόβαση με το Γκρανμα-εναρξη του αντάρτικου, κίνημα της 26ης Ιουλίου, Σιέρρα Μαέστρα, ανταρτοπόλεμος, νίκη της επανάστασης, κόλπος των Χοίρων, η κρίση των πυραύλων του ’62, ο Τσε στη Βολιβία. Όλα αυτά πλαισιωμένα από αναφορές σε πηγές, λεπτομέρειες, ανέκδοτες ιστορίες.


Για τα λιγότερο γνωστά, πιστεύω ότι αξίζει κανείς να σταθεί και να τιμήσει αυτό το βιβλίο: αγώνες στην κούβα πριν την επανάσταση, παιδικά χρόνια του Φιντέλ, αντιδικτατορική πάλη, προβλήματα τα πρώτα χρόνια της επανάστασης, τρομοκρατία-σαμποτάζ εναντίον της κούβας, απελευθερωτικά κινήματα στην Αφρική, διαφωνούντες και θανατική ποινή, σχέσεις με άλλα κράτη της Λατινικής Αμερικής, μεταναστευτικές κρίσεις, αεροπειρατείες, η σημερινή κατάσταση στην Κούβα και το μέλλον της μετά το Φιντέλ.


Συγκράτησα-συμπέρανα από τις 650 σελίδες του βιβλίου το εξής: η αντοχή και η δυναμική της κουβανικής επανάστασης δεν πηγάζει μια γενικόλογη επίκληση-επιβεβαίωση του ιστορικά αναπόφευκτου-νομοτελειακού χαρακτήρα του σοσιαλισμού που “παραδόξως” κρατήθηκε ζωντανή. Ούτε βέβαια εξηγείται και το φαινόμενο με την εύκολη διαπίστωση ότι απλά δεν μιμήθηκαν οι κουβανοί την ΕΣΣΔ. Το κυριότερο πιστεύω είναι ότι ακόμα μέσα στη δίνη φοβερών γενονότων, διεθνών κρίσεων και δοκιμασιών δεν έπαψαν ποτέ να μετασχηματίζουν την παραγωγή και την κοινωνία τους με κριτήριο τις επαναστατικές ιδέες και αξίες.


Δίνοντας καθημερινή μάχη με τα προβλήματα που ανέκυπταν και μην σταματώντας να κάνουν κριτική στην ίδια την επαναστατική διαδικασία, να προσαρμόζουν συνέχεια την επαναστική θεωρία και πολιτική γραμμή στην συνεχόμενη διαδικασία γέννησης ενός νέου κόσμου και κοινωνίας από τα σπλάχνα του παλιού. Χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς πείσματα και εκπτώσεις. Πραγματικά σε αυτό τον τομέα πιστεύω ότι κερδίθηκε το στοίχημα της επανάστασης που έριξε πολύ γερά θεμέλια στην κουβανική κοινωνία. Αυτά περισσότερο τα λέω για τους φίλους-υποστηρικτές(και εγώ μέσα τους!) του καθεστώστος της Κούβας.


Για τους υπόλοιπους, δύσπιστους ή εχθρικούς απέναντι στην 50χρονη επανάσταση της Κούβας να σημειώσω τα εξής: η Κούβα είναι μια χώρα με πληθυσμό όσο περίπου η Ελλάδα. Είναι αποκλεισμένη με οικονομικό εμπάργκο απο τις ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες και οι εμπορικές τις σχέσεις στραγγαλισμένες. Παρόλαυτά έχει ανεργία περίπου 1%, δωρεάν υγεία-παιδεία, το υψηλότερο ποσοστό στον κόσμο σε γιατρούς-δασκάλους-καθηγητές ανα κάτοικο, τους περισσότερους φιλοξενούμενους φοιτητές που σπουδάζουν δωρεάν στα πανεπιστήμια της, δεκάδες χιλιάδες δωρεάν εγχειρήσεις σε Λατινοαμερικάνους πολίτες. Χιλιάδες γιατροί της Κούβας δωρεάν παρέχουν τις υπηρεσίες τους στη Βενεζουέλα, Βολιβία, Γουατεμάλα, Πακιστάν (προσφέρθηκαν και 1000 γιατροί του τμήματος Χένρι Ρέιβ στις ΗΠΑ κατα τις καταστροφές στην Νέα Ορλεάνη αλλα΄δεν τους δέχθηκε ο Μπούς).


Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι πάνω από 300.000 κουβανοί εθελοντές τις προηγούμενες δεκαετίες πολέμησαν στο πλευρό απελευθερωτικών αφρικανικών κινημάτων συμβάλλωντας στον απελευθερωτικό αγώνα στο Κογκό, την Αλγερία, την Αγκόλα, τη Ναμίμπια και αλλού. Η ανεξαρτησία αυτών των χωρών καθώς και η επιτάχυνση της πτώσης του απαρτχάιντ μέσω της ήττας των Νοτιοαφρικανικών στρατευμάτων και των διαφόρων μισθοφόρων των ΗΠΑ είναι μια λιγότερο γνωστή αλλά πραγματικά ηρωική και διεθνιστική σελίδα στην ιστορία αυτού του αξιοθαύμαστου λαού.


Το “100 ώρες με το Φιντελ – Βιογραφία σε δύο φωνές” είναι ένα βιβλίο που πρέπει κανείς οπωσδήποτε να διαβάσει. Για να φωτίσει πλευρές και πτυχές της επανάστασης, να ενημερωθεί από πρώτο χέρι για την υπέροχη και δύσβατη διαδρομή που ακολούθησαν ο Φιντέλ, ο Τσε και οι εκατομμύρια επαναστάτες στην λαμπρή εποποιία του Κουβανικού λαού.


Υ.Γ. Αξίζει κανείς επίσης να διαβάσει πως αντιμετώπισε ο Φιντέλ το λαθρεμπόριο κρατικών καυσίμων στα βενζινάδικα της χώρας πριν κάποια χρόνια: άμεση κινητοποίηση-εκπαίδευση 15.000 νεαρών κοινωνικών λειτουργών που ανέλαβαν την μεταφορά και διανομή καυσίμων από τα διυλιστήρια μέχρι την μάνικα, ξεσκεπάζοντας τους μαυραγορίτες!

Πηγή: Χαιρετίσματα στο θείο


Δεν μπορείτε να δηλώνετε φίλοι ή εχθροί της Κουβανικής Επανάστασης και του Φιντέλ αν δεν γνωρίσετε πρώτα τον τόπο, τα πρόσωπα και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν σ’ αυτό το μικρό νησί της Καραϊβικής πριν 53 χρόνια. Και κυρίως, αν δεν γνωρίσετε τον ίδιο τον κομαντάντε. Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να γίνει αυτό, είναι να διαβάσετε το συναρπαστικό αυτό βιβλίο, που με όμορφο τρόπο παρουσιάζει ο φίλος pavlosk. (Οικοδόμος

Read more »

Παράξενες Μέρες

Πηγή : red rock views

Μεταφράζω απο την Granma μέρος ενός άρθρου απο την τακτική στήλη Reflections of Fidel (Σκέψεις του Φιντέλ).

Και με την ευκαιρία των γενέθλιων του, ενώνω τις ευχές μου με αυτές απο εκατομμύρια ανθρώπων απανταχού: συνέχισε να μάχεσαι και να κάνεις το αδύνατο δυνατό.  
 

 

Strange Days

 

 

 
(Απόσπασμα από CubaDebate,

μετάφραση απο Αγγλικά απο red rock views)

 Ένα άρθρο στο Internet, 7 Ιουνίου, 2012 με τίτλο ""Assassin in chief" (Ο Δολοφόνος Eπικεφαλής Κράτους) επιβεβαιώνει ότι «... όχι μόνο ένας πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι εκλεγμένος, αλλά επίσης ένας δολοφόνος επικεφαλής του κράτους".

"Χάρη σε ένα εκτενές άρθρο στην εφημερίδα The New York Times, των Jo Becker και Scott Shane, ‘Secret Kill List Proves a Test of Obama’s Principles and Will,’ (Μυστική Λίστα Δολοφονιών και δοκιμή  των Αρχών και της Θέλησης του  Ομπάμα) τώρα ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος έχει περάσει ένα εκπληκτικό μέρος του χρόνου του στην εποπτεία επιλογής «υποψηφίων» υπόπτων τρομοκρατίας οι οποίοι στοχεύονται για δολοφονίες μέσω του προγράμματος drone (κηφήνας ή 'τηλεστοχευση' στην στρατιωτική ορολογία) το οποίο είχε κληρονομήσει από τον Πρόεδρο George W. Bush και έχει επεκταθεί εκθετικά. "

"Η γλώσσα του άρθρου για τον πολέμαρχο Πρόεδρο μας ... επικεντρώνεται στα διλήμματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος, που όπως γνωρίζουμε σήμερα, έχει εγκρίνει και εποπτεύσει την επέκταση του προγράμματος δολοφονιών επικεντρωμένων στην Υεμένη, τη Σομαλία και το Πακιστάν, η οποία βασίζεται σε μια «λίστα δολοφονιών». Επιπρόσθετα, αυτό το έχει κάνει τακτικά, στόχος μετά απο στόχο, όνομα μετά απο όνομα ... Σύμφωνα με τους Becker και Shane, ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει επίσης ασχοληθεί με τη χρησιμοποίηση μεθόδων εξαπάτησης που αφορούν την μέτρηση των δολοφονιών τηλεστοχευσης (drone) οι οποίες δείχνουν  ελαχιστοποιημένους τους θανάτους αμάχων. "

"Ιστορικά μιλώντας, όλο αυτό είναι αρκετά περίεργο. Οι Times περιγράφουν τον ρόλο του Ομπάμα κατά την εκτέλεση των δολοφονιών με τη χρήση τηλεστοχευσης, ως «χωρίς προηγούμενο» στην ιστορία της Προεδρίας. Και έτσι είναι."

Οι Becker και Shane γράφουν, «Είναι το πλέον περίεργο των γραφειοκρατικών τελετουργιών: Κάθε εβδομάδα περίπου,  περισσότερα από 100 μέλη του επεκτεινόμενου μηχανισμού εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης μαζεύονται σε μια  ασφαλή βίντεο τηλεδιάσκεψη, και μελετούν βιογραφίες υπόπτων για τρομοκρατία» και προτείνουν στον πρόεδρο ποιος θα πρέπει να είναι ο επόμενος που θα πεθάνει.

"Αυτή η μυστική Διαδικασία" υποψηφιοτήτων" είναι μια εφεύρεση της κυβέρνησης Ομπάμα, μια ζοφερή κοινότητα που συζητά τις εναλλασσόμενες εικόνες στο PowerPoint που φέρουν τα ονόματα, ψευδώνυμα και τις ιστορίες της ζωής των υπόπτων μελών του τμήματος της Αλ Κάιντα στην Υεμένη και των συμμάχων τους στην πολιτοφυλακή Σαμπάμπ της Σομαλίας. [ ...] Οι υποψηφιότητες πάνε στο Λευκό Οίκο, όπου, μετά από δική του επιμονή να το κάνει και καθοδηγούμενος απο τον κ. Brennan, ο κ. Ομπάμα πρέπει να εγκρίνει κάθε όνομα. "

Το άρθρο στο Διαδίκτυο συνεχίζει, «όπως οι Times μας ενημέρωσαν την περασμένη εβδομάδα, δεν έχουμε μόνο ένα δολοφόνο στο Οβάλ Γραφείο, αλλά κι ένα  cyber-warrior" (πολεμιστή στο πεδίο της κυβερνητικής)."

Fidel Castro Ruz
June 9, 2012

Read more »