Το "Όχι" του λαού, δεν ανήκει στην κυβέρνηση // γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Η διενέργεια του δημοψηφίσματος -αν και όπως αυτό πραγματοποιηθεί- , επιτελεί ένα διττό σκοπό. Αφενός λειτουργεί ως διαπραγματευτικό όπλο στην διάθεση της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές, αφετέρου λειτουργεί πρακτικά ως δυναμική διαδικασία διαχωρισμού της ελληνικής κοινωνίας ανάμεσα σε εκείνους που ταυτίζονται πλήρως με το νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό μοντέλο και σε αυτούς που το αμφισβητούν, είτε σε επιμέρους στοιχεία του, είτε ολοκληρωτικά, επιδιώκοντας την έξοδο από την ΕΕ και την ΟΝΕ.

Το κυρίαρχο μέλημα της κυβέρνησης είναι να διατηρήσει την αντιπαράθεση που αντικειμενικά προκύπτει, εντός του κανονιστικού πλαισίου που τίθεται από το καπιταλιστικό κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο. Ακριβώς για αυτό, η αντίθεση που προτάσσεται ως κυρίαρχη, είναι αυτή ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και στην ήπια σοσιαλδημοκρατική -ωστόσο καπιταλιστική- προσαρμογή, σε μια απονενοημένη απόπειρα αναβίωσης ενός καπιταλισμού με κοινωνικό πρόσωπο, ως οιονεί επίκληση του δυτικού μοντέλου κράτους πρόνοιας. Η προταγματική αποδοχή αυτής της αντίθεσης ως κυρίαρχης, είναι που νοηματοδοτεί σε επίπεδο περιεχομένου, την φόρμα του δημοψηφίσματος που προτείνεται, και το οποίο επιλέγεται, να τοποθετηθεί αυστηρά εντός του πεδίου που ορίζεται από την αποδοχή τόσο της ΕΕ, όσο και της ΟΝΕ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ούτε θέλει ούτε είναι σε θέση να εκφράσει ένα καθολικό αντικαπιταλιστικό πρόταγμα, που ορίζεται από την κάθετη αντίθεση και ρήξη με την ΕΕ και την ΟΝΕ, ως μηχανισμώνκαπιταλιστικής ολοκλήρωσης, που σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο εντείνουν με ρυθμούς γεωμετρικούς, τους όρους εκμετάλλευσης του κόσμου της εργασίας. Μια παραδοχή, που αντλεί την εγκυρότητά της, από την μορφή έκφρασης του ερωτήματος του δημοψηφίσματος, που η κυβέρνηση θέτει, και το οποίο αποτελεί, το ακροτελεύτιο όριο αντιπαράθεσης του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του, με την νεοφιλελεύθερη εκδοχή καπιταλιστικού μοντέλου, που κυριαρχεί εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.

Επιπλέον, η κυβερνητική απόφαση διενέργειας του δημοψηφίσματος, δεν αποτελεί έκφραση δημοκρατικής ευαισθησίας, ούτε προϊόν γενναιοδωρίας προς τον χειμαζόμενο λαό. Αντίθετα αποτελεί αναγκαστική επιλογή, που προκύπτει ως απόρροια της αδυναμίας της κυβέρνησης να υποταχθεί πλήρως στις επιταγές των δανειστών, αλλά και ως αποτέλεσμα της πλειοψηφικής λαϊκής απαίτησης τερματισμού των μνημονίων. Πρόκειται για μια εξίσωση, που δεν λύνεται και δεν θα λυθεί, με όρους κοινά επωφελείς και για τους εργαζόμενους και για τις καπιταλιστικές ελίτ, εγχώριες και ευρωπαϊκές.

Ωστόσο η αναγκαστική υιοθέτηση, από την κυβέρνηση της επιλογής του δημοψηφίσματος, αποτελεί ταυτόχρονα μια σημαντική στιγμή στα πλαίσια του πενταετούς ταξικού κοινωνικού πολέμου που διενεργείται στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, και ο οποίος έντεχνα αποκρύβεται -και από την παρούσα κυβέρνηση- υπό το μανδύα ενός αριστερόστροφου εθνικισμού, που αποπειράται να συγκολλήσει τα διαμετρικά αντίθετα ταξικά συμφέροντα, διολισθαίνοντας στο επίπεδο, μια ψευδούς εθνικής ενότητας.

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, η προοπτική της πραγματοποίησης του δημοψηφίσματος, δημιουργεί ένα πεδίο δυναμικής ταξικής αντιπαράθεσης, που δεν μπορεί να αγνοηθεί από την αριστερά, καθώς δίνει την δυνατότητα να αναδυθούν -όχι με ευκολία- αλλά με σχετικά αυτοτελή τρόπο τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα που δεν ταυτίζονται ούτε με τα συμφέροντα του εγχώριου αστικού πολιτικού κατεστημένου, ούτε με τις επιδιώξεις των κυρίαρχων καπιταλιστικών τάξεων στην Ευρώπη.

Από αυτή την οπτική, υπάρχει μια δισυπόστατη πρακτική που αφορά στην ελληνική αριστερά και η οποία από διαφορετικούς δρόμους και με διαφορετικές προθέσεις, αφαιρεί την δυνατότητα εμφάνισης με όρους ανεξαρτησίας από την αστική πολιτική και την κυβερνητική στρατηγική, ενός εργατικού επαναστατικού ρεύματος που να θέτει στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης το κοινωνικό ζήτημα γυμνό και απαγκιστρωμένο, από κάθε εκφορά αστικής διαχείρισης με όποιο πρόσημο, και αν αυτή εμφανίζεται.

Η πρώτη πρακτική αφορά στην επιλογή του "άκυρου" στο δημοψήφισμα, η οποία εκφράζεται από το ΚΚΕ, ως αποτέλεσμα μιας πολιτικά ορθής ανάλυσης που καταλήγει σε μια προβληματική τακτική επιλογή, δεδομένου ότι αφαιρεί την δυνατότητα όσμωσης των αντικαπιταλιστικών, αντί ΕΕ

δυνάμεων, με εκείνα τα κομμάτια της εργατικής τάξης και του λαού, που ακόμη δεν έχουν διαβεί το Ρουβίκωνα της συνολικής ρήξης με το όλο του καπιταλιστικού ευρωπαϊκού πλαισίου. Ενώ ταυτόχρονα, δεν δίνει την δυνατότητα πρακτικής καταγραφής της καθολικής αντίθεσης με την ΕΕ και την ΟΝΕ, που μπορεί να δράσει πολλαπλασιαστικά αναβαθμίζοντας ποιοτικά την ταξική αντιπαράθεση με το εγχώριο και ευρωπαϊκό αστικό προσωπικό, -της οποίας το δημοψήφισμα- είναι μόνο μια στιγμή, αλλά μια στιγμή, σημαντική.

Η δεύτερη πρακτική σχετίζεται, με την επιλογή του " Όχι " , η οποία προκύπτει ως αποτέλεσμα..

συνεχίστε την ανάγνωση εδώ 

πηγή  Praxis

Read more »

Alfon Libertad! - εικόνες από το παρελθόν και το μέλλον της κρατικής καταστολής

μετάφραση- απόδοση, Βέρα Ξηρόπητα

σχόλιο

Η κατάσταση εξαίρεσης – κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αποτελεί παγιωμένη τακτική, μία τεχνική διακυβέρνησης. Ο κανόνας πάνω στον οποίο βασίζονται οι αστικές δημοκρατίες της εποχής μας. Το καθεστώς αυτό όχι μόνο μεταβάλλει το πολιτικό και δικαιϊκό πλαίσιο αλλά και το ίδιο το νόημα της ασφάλειας που επικαλούνται συνεχώς οι κρατούντες. Το κρύβεται όμως πίσω από αυτόν τον όρο; Τίποτα άλλο πέρα από την ίδια την διαιώνιση του συστήματος. Η εγγενής κρίση του δημιουργεί μία οιονεί αταξία για να μπορεί να επεμβαίνει και να τη διαχειρίζεται. Κατά συνέπεια η απειλή του κινδύνου δεν είναι παρά άλλο ένα συστατικό του στοιχείο. Οι καταστάσεις ασφάλειας- κινδύνου συνιστούν όψεις του ίδιου νομίσματος. Όροι ύπαρξης και ανάπτυξης του ίδιου φαύλου κύκλου κυριαρχίας. Αυτή η «διαλεκτική της ασφάλειας» είναι που παράγει καταπίεση, φυλακίσεις, βία και θάνατο. "Φυσικοποιεί" τις διαφορές μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων νομιμοποιώντας φασιστικές πρακτικές. Άλλωστε ο φασισμός και ο ναζισμός είναι πάντα το ακροτελεύτιο όριο της επίθεσης. Όποιος δεν πειθαρχεί και αντιστέκεται σε αυτόν τον μηχανισμό είναι ο θανάσιμος εχθρός του κράτους, ο απόλυτος στόχος. Οι νέοι, οι εργάτες, οι μετανάστες και οι γυναίκες είναι τα κύρια θύματα. Η κρατική τρομοκρατία διαδίδει με κάθε κόστος το μήνυμα της υπακοής, της σιωπής και του ελέγχου. Σε αυτό το σύστημα, που βασίζεται στην κυριαρχία μιας τάξης πάνω στις υπόλοιπες, η άρση του δεν απαντάται σε μία διηνεκής διεκδίκηση δικαιωμάτων. Σε αυτό το σύστημα της ασυμμετρίας, όπου οι κοινωνικές σχέσεις παραγωγής βασίζονται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο λύση είναι η καθολική χειραφέτηση από κάθε μορφή καταπίεσης. Αυτή είναι και η μόνη ρεαλιστική οδός και προοπτική.

Η περίπτωση του Αλφόν, που καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης, κατά τη διάρκεια γενικής απεργίας το 2012, αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα της ποινικοποίησης της διαμαρτυρίας και της καταστολής της νεολαίας που κατεβαίνει στο δρόμο, από το ισπανικό κράτος.

Ο Αλφόν συνελήφθη το 2012 και τελεί υπό καθεστώς φυλάκισης «FIES» (το καθεστώς αυτό αποτελεί ψυχολογικό βασανιστήριο), δύο μήνες μετά τη γενική απεργία στις 14 Νοεμβρίου 2012, κατηγορούμενος ότι μετέφερε εκρηκτικές ύλες σε ένα σακίδιο , στο οποίο δεν βρέθηκαν ποτέ τα αποτυπώματά του.

Αφού δικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο το Νοέμβριο του 2014, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την ποινή του σε 4 χρόνια φυλάκισης. Την περασμένη Τετάρτη μέσα σε ένα τεταμένο κλίμα, στην εργατική γειτονιά Vallecas, εκατοντάδες διαδηλωτές σχημάτισαν ένα ανθρώπινο τείχος για να συνοδεύσουν τον Αλφόν κατά τη διάρκεια της σύλληψής του.

Ο Alfonso Fernández Ortega, γνωστός ως Αλφόν, είναι ένας από τους πολλούς νέους που ζουν την ανασφάλεια και την καταπίεση, ένας από τους πολλούς αγωνιστές που βγαίνουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, γεμάτοι θυμό, όταν βλέπουν τους καπιταλιστές να τους εκμεταλλεύονται και την κυβέρνηση να κλέβει τα δικαιώματά και τις ελευθερίες τους εδώ και δεκαετίες.

συνεχίστε την ανάγνωση εδώ

πηγή Praxis

Read more »

"Θα ξανάρθουμε και η γη θα τρέμει": Η διαρκής επιστροφή του Γκαίμπελς και η Καπιταλιστική Δημοκρατία

γράφει η Κατερίνα Μαργαρίτη,

Ο χαρακτηρισμός "Γκαιμπελικές" πρακτικές που χρησιμοποιείται συχνά στις αντιπαραθέσεις στο δημόσιο λόγο συνήθωςέχει την έννοια της συκοφαντίας. Παρουσιάζεται σαν μια δραστηριότητα που αποκλίνει από τις υποτιθέμενες αρχές των σύγχρονων αστικών δημοκρατιών, του δημοκρατικού διαλόγου και της πολιτισμένης συζήτησης. Αυτή η ερμηνεία αποτελεί προφανώς μέρος μιας γενικότερης οπτικής του σύγχρονου Καπιταλισμού που αντιπαραβάλει το φασισμό σαν ένα τελείως διαφορετικό καθεστώς (θεωρίες περί "ολοκληρωτισμού") που συμψηφίζεται με τον υπαρκτό σοσιαλισμό και βρίσκεται στον αντίποδα της σύγχρονης δημοκρατίας.

Έτσι ο Φασισμός δεν παρουσιάζεται σαν μια μορφή Καπιταλισμού όπως πραγματικά είναι αλλά σαν μια μορφή τρέλας από το παρελθόν, έργο σχιζοφρενών προσωπικοτήτων που η ήττα τους δικαιώνει τις αστικές δημοκρατίες (που βέβαια στον καθημερινό λόγο περιγράφονται σαν "δημοκρατίες" γενικά ώστε να είναι απαλλαγμένες από τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούν). Στην πραγματικότητα όμως σκοτώνοντας και δαιμονοποιώντας τις πιο ακραίες πλευρές (και τα ιστορικά πρόσωπα) του Φασισμού ο Καπιταλισμός όχι μόνο διατήρησε αλλά και τελειοποίησε πολλές από τις "κατακτήσεις" των Φασιστικών καθεστώτων. 'Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν αυτό της επικοινωνίας η (που είναι το ίδιο πράγμα) της προπαγάνδας. Και εδώ κεντρικό ρόλο έχει η πολιτισμική αντεπανάσταση του Γιόζεφ Γκαίμπελς.

Μια χιονισμένη μέρα του Φεβρουαρίου 1924, ένας νέος, αδύνατος μελαχρινός άνδρας έκανε την εμφάνιση του στο μέγαρο Schutzenhaus στην πόλη Ράιντ της Ρηνανίας. Στην αίθουσα επικρατούσε πολιτικός πυρετός, καθώς οι ρήτορες του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (DKP) αγόρευαν με πάθος και ένταση. Ο αδύνατος άνδρας με τα εκφραστικά μάτια και το φτηνό, μάλλινο παλτό ανέβηκε στην έδρα και υπέβαλε κάποιες ερωτήσεις στους ομιλητές. Μερικοί από το ακροατήριο γέλασαν. Ένας κομμουνιστής τού επιτέθηκε, φωνάζοντας οργισμένος: «Εκμεταλλευτή της εργατικής τάξης, καπιταλιστή!». Ατάραχος ο νεαρός άνδρας, άρπαξε ενστικτωδώς την ευκαιρία που αναζητούσε.

Απευθύνθηκε με κοφτή αλλά σταθερή φωνή προς τους επικριτές του και είπε: «Θα παρακαλούσα τον κύριο που με αποκάλεσε δίχως ντροπή "εκμεταλλευτή και καπιταλιστή", να έλθει στην έδρα και να αδειάσει το πορτοφόλι του. Τότε θα δούμε ποιος από τους δύο μας έχει τα περισσότερα χρήματα». Ολοκληρώνοντας την ομιλία του έβγαλε το πορτοφόλι του και άδειασε τα λιγοστά κέρματα που είχε στην έδρα. Ο κόσμος γέλασε, αλλά χάρισε τη συμπάθεια του στον νεαρό. Έτσι άρχισε η πολιτική διαδρομή του Γιόζεφ Γκαίμπελς, του «εγκεφάλου» του Γ' Ράιχ.

Μετά από μια σύντομη περίοδο ένταξης στην "αριστερή" πτέρυγα του Ναζιστικού Κόμματος, ο Γκαίμπελς προσεταιρίστηκε από τον -όπως τον κατηγορούσε μέχρι τότε- μικροαστόΧίτλερ που αναγνώρισε το ταλέντο του ως προπαγανδιστή και έσπευσε να τον αξιοποιήσει. Ανέβηκε ταχύτατα στην κομματική ιεραρχία. Ένα από τα τότε στελέχη του κόμματος διηγείται : Στο δρόμο για μια ομιλία σε μια συγκέντρωση με ρώτησε: - Σε τι είδους κοινό θα μιλήσω, ποιον "δίσκο" να τοποθετήσω; Τον εθνικό, τον κοινωνικό ή τον συναισθηματικό; Μας κοίταξε επιβλητικά και χαμογελώντας είπε: "Τους έχω όλους στο τσεπάκι μου"».

Η μέθοδος του Γκαίμπελς ήταν η πρόκληση και η κατοπινή παρουσίαση του NSDAP ως κινήματος μαρτύρων. Έτσι π.χ. όταν απαγορεύτηκε το τοπικό NSDAP από τον επικεφαλής της Αστυνομίας του Βερολίνου, επειδή ένας ιερέας δέχθηκε άγριο ξυλοδαρμό από άνδρες της SA στις 4 Μαΐου 1927, ο Γκαίμπελς φρόντισε να βρεθεί τις επόμενες μέρες σε αρκετά πρωτοσέλιδα εφημερίδων, όπου παρουσίασε το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα ως θύμα της κρατικής αυθαιρεσίας. Αφού κατόπιν ίδρυσε λέσχες σε όλη την πόλη, καταστρατηγώντας με τον τρόπο αυτό την απαγόρευση της οργάνωσης, του αφαιρέθηκε η ελευθερία λόγου στον χώρο του Βερολίνου.

συνέχεια εδώ: http://praxisreview.gr/index.php/2015-04-20-20-18-37/62-2015-06-16-21-11-56

πηγή: Praxis

Read more »

Το δημόσιο χρέος ως όψη και σύμπτωμα της καπιταλιστικής κρίσης - του Γιώργου Σταμάτη

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο δεύτερο τεύχος της έντυπης έκδοσης

του Γιώργου Σταμάτη,

Το βασικό ερώτημα αναφορικά με το δημόσιο χρέος μπορεί να εξεταστεί σε σχέση με την τρέχουσα δημοσιονομική έκφραση της καπιταλιστικής κρίσης, καθώς και τις συνέπειες που αυτή έχει στη γενικότερη διαχείριση της κρίσης από την αστική πολιτική. Είναι σαφές ότι το Δημόσιο δυσκολεύεται να διαχειριστεί το δημόσιο χρέος, το οποίο ανέρχεται περίπου στο 150% του ΑΕΠ. Και σε τι συνίστανται οι σχετικές δυσκολίες; Στο ότι, πρώτον, το κράτος δεν είναι σε θέση να πληρώσει τα μέρη του χρέους που λήγουν ούτε εξ ιδίων, ούτε με νέα δάνεια, επειδή οι αγορές ή δεν προσφέρουν τα αντίστοιχα ποσά ή τα προσφέρουν μεν, αλλά με υψηλά και αυξανόμενα επιτόκια και, δεύτερον, στο ότι οι ετήσιοι τόκοι αυτού του χρέους αποτελούν ένα υψηλό και αυξανόμενο ποσοστό των δημοσίων εσόδων.

Αυτές οι δυσκολίες αφαιρούν από το κράτος τη δυνατότητα άσκησης επεκτατικής (κεϋνσιανής) οικονομικής πολιτικής, που συνήθως ακολουθείται σε ανάλογες περιπτώσεις, καθώς σε αυτή τη φάση, και ειδικότερα για την Ελλάδα, κάτι τέτοιο είναι πολιτικά και οικονομικά αδύνατο. Αφελείς ή αδαείς μόνον μπορεί να πιστεύουν ότι το κράτος είναι σε θέση ν’ ασκήσει τέτοιου είδους πολιτική, δεδομένου τόσο του χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης, όσο και των ιδιαίτερων οικονομικών και γεωπολιτικών συνθηκών και παραμέτρων που αφορούν στην Ελλάδα.

Λέγεται συνήθως ότι το χρέος του Δημοσίου σημαίνει πως η παρούσα γενιά μεταφέρει βάρη στις επόμενες. Αυτό είναι ένα κενό περιεχομένου ερμηνευτικό σχήμα. Δεν μεταφέρει αυτή η γενιά βάρη στις επόμενες, απλά συμβαίνει το εξής: Σε κάθε περίοδο, από τους φόρους που πληρώνουν πληρώνονται οι τόκοι σ’ εκείνους που έχουν δανείσει το κράτος. Ποιοι δανείζουν το κράτος; Κυρίως οι τράπεζες, τα funds και τα υψηλά εισοδηματικά στρώματα. Έτσι λοιπόν, για ορισμένους, το δημόσιο χρέος δεν είναι κάτι απευκταίο, αφού αποτελεί για αυτούς πηγή εύκολου και σίγουρου εισοδήματος. Τα χρέη των κρατών, λοιπόν, αποτελούν οργανική πλευρά του καπιταλιστικού συστήματος και ταυτόχρονα μια εξαιρετικά κερδοφόρα πηγή για τα κάθε λογής ιδιωτικά funds.

συνέχεια εδώ: http://praxisreview.gr/index.php/2014-03-25-12-33-15/11-2014-04-18-08-02-50

via  Praxis

Read more »

Ο Λευκός Θεός, -γράφει η Κατερίνα Μαργαρίτη-

Ένα ξεκάθαρο σχόλιο με πολλούς συμβολισμούς για τον σύγχρονο καπιταλισμό. Μια καθαρή ματιά στην υποκρισία της αστικής ζωής που διέπει όλες τις σχέσεις, στην εργασιακή μας καθημερινότητα, στον κοινωνικό μας περίγυρο, στην τέχνη, την θρησκεία, την δημοκρατία. Μια κριτική σε όλες τις κύριες αξίες του δυτικού πολιτισμού που καταρρέουν σήμερα, μέσα στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Με αυτήν την ταινία, ο Ούγγρος σκηνοθέτης Κορνέλ Μουντρουκτσό θέτει στο στόχαστρο τις ταξικές διαφορές, τον φασισμό και την εξουσία, προτάσσοντας ως μοναδική λύση την εξέγερση που θα προκύψει από την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Και κερδίζει δίκαια το βραβείο «ενός κάποιου βλέμματος» στις Κάννες. Ο σκηνοθέτης αφιερώνει το έργο του στον ποιητή του ουγγρικού κινηματογράφου Μίκλος Γιαντσό.

Read more »

Ο καπιταλισμός χωρίς λόγια #2

Πηγή : asydotoi.gr - in.gr

Read more »